Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2001, Side 91

Nokkrar minningar frá hernámsárunum
honum. Og þama beið hans annað staup ef
hann kærði sig um. Hann vissi líka að
hermennirnir vildu honum vel.
Eftir nokkra umhugsun ákvað Grímur
að fara að vilja þessara velgerðarmanna
sinna. Hann dreif sig úr gegnvotum fötun-
um í vel hlýrri stofunni og klæddi sig í fötin
sem hermaðurinn hafði fært honum. Það
var allt í lagi með þau. Það fylgdi einnig
baðhandklæði svo að Grímur gat þurrkað
skrokkinn á sér vel áður en hann klæddi sig.
Hann gat nú ekki annað en brosað. Jæja,
þetta átti þó Hallgrímur bóndi á Skálanesi
eftir að lifa, að klæðast breskum hermanna-
fötum. Flest gat nú drifið á dagana!
Þegar Grímur hafði nýlokið við að hafa
fataskipti heyrði hann kallað framan við
dyrnar: „Hallo papa, o.k.?“ „Yes“ sagði
Grímur því að svo mikið kunni hann þó í
ensku að hann vissi að „yes“ þýddi „já“.
Gekk þá inn í stofuna til hans hermaður sem
benti honum á að fylgja sér. Fór Grímur
með honum inn í borðstofu. Þar var á
borðum heit kraftsúpa, nautasteik með káli,
sósum og kryddi, ásamt brauði, smjöri, osti,
öli og ýmsum fleiri tegundum af mat.
Grímur þekkti ekki allt það góðgæti sem
þarna var framreitt. Hann var ekki vanur
slíkum hátíðamat og það þá síst á úrsvölu
óveðurshaustkvöldi. En hvað um það,
Grímur tók nú hressilega til matar síns enda
orðinn matarþurfi eftir strangan óveðursdag
og langa göngu.
Að lokinni máltíð sótti herkokkurinn
whiskystaupið inn í stofu og setti hjá Grími.
Hrollurinn var nú horfinn úr honum en þótt
hann væri ekki vínmaður þá tók hann
staupið og smádreypti á því þá stund sem
hann sat þama og jafnaði sig.
Þegar Grímur hafði tæmt whiskystaupið
var honum vísað aftur til stofunnar sem
hann hafði haft fataskipti í. I stofunni var
legubekkur. A honum voru næg ullarteppi.
Þarna var „papa“ vísað til sængur í sínu
eigin húsi. Allt kom þetta honum undarlega
fyrir sjónir. Þegar Grímur hafði þvegið sig
og jafnað vel gekk hann til náða. Sofnaði
hann fljótt og svaf af nóttina í einum dúr.
Grímur vaknaði snemma um morguninn. Þá
var komið besta veður. Þegar hann hafði
gert vart við sig, að hann væri vaknaður,
kom sami hermaðurinn, og færði honum
hermannafötin kvöldið áður, inn í stofuna
til hans með fötin hans á handleggnum, þurr
og vel tilhöfð.
Grímur ætlaði strax af stað eftir að hann
var kominn í sinn eigin fatnað. Hann ætlaði
að þakka fyrir sig og kveðja. En áður en til
þess kom var honum vísað til borðstofu.
Svangur átti „papa“ ekki að yfirgefa sitt
gamla heimili. Var honum borinn matur af
mikilli rausn.
Þegar Grímur hafði fengið sig vel
mettan af ágætum mat kvaddi hann þessa
gestgjafa sína sem tóku á móti honum með
kúlnahríð kvöldið áður en kvöddu hann nú
með mikilli vinsemd. Hann þakkaði vel
fyrir sig og ennþá á sínu máli sem í þetta
sinn var af öðrum rótum runnið en þegar
hann henti smíðatólum smiðsins út um
gluggann og gerði sig líklegan til að láta
hann fara sömu leiðina.
Aður en Grímur fór hafði liðsforinginn
fengið honum seðil sem á var ritað á ensku.
Þar stóð að þegar „papa“ kæmi næst í
heimsókn skyldi hann láta varðstöðina vita
um komu sína í síma svo að ekki yrði um
frekari árekstra að ræða.
Hélt Grímur nú af stað og gekk um land
sitt í góðu veðri og hugaði að fé sínu. Það
virðist allt í lagi með það. Hann hélt síðan
heim til sín inn í kaupstaðinn.
Seinna um haustið sótti Grímur fé sitt.
Þá gekk allt árekstralaust. Hann fór þá líka
að ráðum liðsforingjans í það skipti og
tilkynnti komu sína. Þannig lauk sam-
89