Morgunblaðið - 23.05.1998, Síða 84

84 LAUGARDAGUR 23. MAÍ 1998
MORGUNBLAÐIÐ
FÓLK í FRÉTTUM
WILLEM Dafoe og Mira Sorvino ásamt bandaríska leikstjóranum og rithöfundinum Paul Auster í Cannes.
ÞAÐ er greini-
legft að Frakk-
arnir kunnu vel
að meta hana
Birgittu sína.
ÆTLI Eliza-
beth hafi
beðið um að
Ijósmyndar-
arnir væru
lfka berir?
Kvikmyndahátíðinni í Cannes lýkur
formlega á morgun með vali bestu
kvikmyndarinnar. Pétur Blöndal er
meðal hinna fjölmörgu sem bíða
spenntir eftir hinni stóru stund.
RITHÖFUNDURINN Paul Auster
var næstum því búinn að fá Salman
Rushdie til að fara með eitt af aðal-
hlutverkum myndarinnar „Lulu on the
Bridge". Rushdie, sem skrifaði bókina
umdeildu Sálmar Satans og er á dauða-
lista yfirvalda í Iran, þurfti að draga sig
til baka einni viku áður en tökur hófust.
Vandamál sem upp komu þegar tryggja
átti öryggi Rushdies urðu til þess að hann
varð að hætta við að leika í myndinni.
Willem Dafoe fékk hlutverkið í staðinn og
leikur ásamt Harvey Keitel og Miru Sor-
vino í myndinni. „Hann er frábær leikari og
stórkostlegur listamaður," sagði Auster í
samtali við blaðamenn í Cannes. „Hann
sagði að hann vildi endilega leika í mynd-
inni og við æfðum meira að segja fyrir hlut-
verkið.“
Engin mynd á gullpálmann vísan
BRESKI leikstjórinn John Boorman ásamt leikurunum Brend-
an Gleeson, Angeline Ball, Adrian Dunbar og Sean McGinley
sem leika í „The General".
LEIKARARNIR Christopher Walken, Katherine Borowitz, Rufus
Sewell og John Turturro, leikstjóri myndarinnar „Illuminata“.
LEIKKONURNAR
ungu í íslensku
kvikmyndinni
Stikkfrí fá lofsam-
lega dóma í tímarit-
inu „Variety“.
Af þeim myndum sem sýndar hafa verið í
aðaikeppninni í Cannes hefur engin mynd
skarað á áberandi hátt fram úr öðrum.
Mynd Ken Loach, „My Name Is Joe“, hef-
ur fengið hvað lofsamlegasta dóma. Einnig
hefur myndunum Festen, Illuminata, The
General og La Vie Revée Des Anges al-
mennt verið vel tekið. Enn á eftir að sýna
myndir leikstjóra á borð við Todd Haynes
og Theo Angelopoulus þannig að allt er
ennþá óráðið á þessari hátíð allra hátíða.
Lofsamlegur dómur
um Stikkfrí í Variety
Kvikmynd Ara Kristinssonar, Stikkfrí,
fær framúrskarandi dóma í hinu virta kvik-
myndatímariti Vari-
ety sem kom út í
gær. „Þessi fullkom-
lega yndislega og
raunsæja bamamynd gerist í heimi þar
sem sundruð heimili og ótraust sambönd
valda alls konar vandamálum hjá bömum,“
segir í dómnum, sem skrifaður er af David
Stratton.
„Þessi vel gerða kvikmynd er fyndin,
hjartnæm og áhrifamikil. Hún er kjörin
fyrir þá sem skipuleggja barnadagskrár
hvarvetna í heiminum og einnig ættu menn
að skoða vandlega hvort þeir vitja verða sér
út um réttinn til að endurgera hana.“ Enn-
fremur segir: „Leikstjórinn og handrits-
höfundurinn Ari Kristinsson kannar hina
ruglingslegu veröld barnanna með
viðkvæmni, húmor og innsæi... Myndin
gengur svona vel upp vegna þess að Ara
Kristinssyni tekst afbragðs vel að leysa hið
krefjandi verkefni að draga fram bæði
húmor og meiningu í ævintýrum barnanna,
sem þrá ást og athygli í heimi þar sem for-
eldramir hugsa aðeins um sig sjálfa og eig-
in hagsmuni, og horfa framhjá því hvaða af-
leiðingar það hefur fyrir börnin. Bergþóra
Aradóttir og Freydís Kristófersdóttir era
báðar yndislegar í hlutverki hinna hug-
myndaríku stúlkna og barnið er afskaplega
krúttlegt. Hinir sjálfumglöðu foreldrar eru
ekki hafðir illa innrættir en engu að síður
er hiklaust dregin upp mynd af þeim sem
sjálfmiðuðum og ónærgætnum. Góð
myndataka í Reykjavík og þar um kring
eykur gæði myndarinnar og tónlistin er
björt og gefur ferskan blæ.“
HIN enska Charlotte Rampling er ekki
jafn spéhrædd og margir landar hennar.
ANNE Parillaud sem
í'slenskir áhorfendur
þekkja best í hlut-
verki Nikitu í sam-
nefndri mynd eftir
Luc Besson.
ERU ÞÆR EKKI SÆTAR?
I TILEFNI þess að nú er kvik-
myndahátíðin í Cannes hafin í
51. skipti, er upplagt að rifja
upp sögu þeirrar skemintilegu
liefðar ungra meyja að af-
klæða sig á ströndinni.
Hugmyndin er alls ekki frá
stúlkunum sjálfum komin
heldur voru það auðvitað
kvikmyndaframleiðendurnir
sem voru fljótir að átta sig á
hversu mikið auglýsingagildi
ein lítil myndataka á strönd-
inni með aðalleikonunni hafði
fyrir rayndina þeirra. Þær
máttu því gjöra svo vel að
klæða sig úr. Og satt er að
uppátækið vakti Iíka eindæma
hrifningu gesta og gangandi.
Þær fyrstu til að samþykkja
þetta voni heldur engar
smápíur. Michelle Morgan, ein
skærasta kvikmyndastjarna
Frakka fyrr á árum, reið á
vaðið 1946. Fimm árum seinna
lék Elizabeth Taylor sama
leikinn við mikla hrifningu
allra viðstaddra. 19 ára leik-
kona, Brigitte Bardot, mætti í
bikini á sti öndina 1953. Sú hin
sama gerðist heldur djarfari
tveimur árum seinna og
lagðist allsnakin í sólbað til að
láta smella af sér myndum.
Það var ekki að spyija að af-
leiðingunum; Bardot varð lif-
andi goðsögn og nýtt orð var
sett í orðabók franska háskól-
ans; „starlette" eða smástirni.
Síðan þá eru þær óteljandi
smáar og stórar stjörnurnar
sem hafa fiíkað sínu besta við
þetta tækifæri, en ekki hafa
þó alltaf þær djörfustu náð
lengst.
Nú virðist aðalmálið ekki
vera að fara á ströndina, held-
ur ei-u þær berrassaðar í bæn-
um, hvarvetna á götum úti og
ekki síst á tröppunum sem
liggja upp að kvikmyndahöll-
inni sjálfri. La Ciccolina gekk
eitt sinn upp tröppurnar í kjól
sem sýndi skapahárin, en
Madonna „gleymdi" brjósta-
haldaranum.
Hvað gerist í ár er áreiðan-
lega eitthvað svipað og sein-
ustu fimmtiu árin, þótt það
yrði skemmtilegra ef eitthvað
kæmi á óvart. Hvernig væri ef
karlarnir færu að taka upp
sama sið? Þetta er bara svona
liugmynd.
Molar frá Cannes