Andvari

Árgangur

Andvari - 01.01.1977, Síða 111

Andvari - 01.01.1977, Síða 111
ANDVABI KENNIDÓMSINS SPEGILL 109 asnar einir væru nú ei spenntir fyrir hann. Svo segir Henrich Miiller: Riett- ferðugur burt, svo fáum vér strax til ólukku spurt; það slær ekki feil. Þegar Stilikó, stríðsherra keisarans Theódósíi, heyrði, að Ambrósíus væri dauður (sem var biskup), sagði hann: Nú má Italíen vænta umskipta. Lútherus deyði Anno 1546. Strax kom blóðsúthelling í Þýzka- land. Sá blessaði biskup Leóntíus sagði: Nær þessi snjór er bráðnaður, þá mun verða slapp; hann meinti um sínar gráu hærur, sem raunan gaf vitni (þá hann var dauður). Slíkir og þvílíkir beita sinn aungul, svo þeir fiski til lífs, en hinir með silfurbeitu og eftirlæti (svo deyi á aunglinum það þeir draga), með því margir af þeim eru með silfrinu til emb- ættisins komnir. Nú, þó þctta sé svo, þá á þó Guð marga í þeim söfnuðum, sem þeir prédika. Svo lengi sem þeir brjá'la ekki orðinu og sakramentunum, þá er Guð verkandi fyrir sitt orð í góðum hjört- um. Á dögum þeirra vondu kennimanna- höfðingja voru í Jerúsalem Anna og Sím- eon og fleiri, sem lifðu við orð Guðs, hvernig sem þeir voru á sig komnir, er það frambáru. Kristur befalar sínum læri- sveinum að hlýða og heyra prestunum á Mósís stóli, svo og þeim, sem stendur á Kristí stóli, svo lengi hann blandar ekki evangelíum. Guð kann með ösnunnar munni að leiðrétta Bíleam. Eg vildi, sagði Móses, að allur Guðs lýður væri spámenn. Þær sálir og samvizkurnar, sem á röngum vegi eru, vona eg, segir Mollerus, ei muni veiða. Þvílík sem köllunin er, þá er líkur ábatinn. Ef Guð gjörir oss duglega, þá blessar hann vort erfiði. Hrað kann sá gefa öðrum, sem ei hefur. Þá blindur leiðir blindan, falla þeir báðir í gröf- ina. Eg sá þræla hestum ríða, en herrana ganga. Vitrum nóg sagt. 7. kapítuli. Um prédikara ver\. Hvör ertu? Eg er hrópandi rödd í eyði- mörku, segir skírarinn. Eg ogsvo (segir doktor Mollcrus). Á daginn er eg þess hrópandi Guðs rödd. Guð hrópar fyrir mig, nú hart, nú sagt, nú sætt, nú súrt; stundum lokkar hann og huggar, stund- um hræðir hann og hótar, það er mér snart nóg. Eg hrópa af öllum krafti. Mín tár hrópa. Svo segir Paulus. Eg hefi ei aflátið að áminna yður með tárum. Mín- ir svitadropar lirópa. Hvað oft sér þú í vandlætisandanum blóð undir augunum? Guð gæfi, að mín raust kynni að tala sem dvergmál eftir sig og sálin svo hrópa eftir sem Guð hrópar undan. En hjá flestum heitir það (þess verr): Ein raust, °g ei meir. Hrafninn situr á þekjunni og hrópar, hvað gagnar það? Það er ein raust, og ckki meir. Prédikantinn stendur í pré- dikunarstólnum og hrópar. Idvað gagnar það? Það er raust og ekki meir. Hrafn- inn og presturinn útrétta líka mikið. Guð betri það. Ach! heyr þó meðan Guð hrópar, annars mætti honum leiðast að hrópa. Ennframar segir Mollerus: Á nótt- inni er eg þeirrar hrópandi kirkju raust og framber í bæn til Guðs mína sálar- neyð. Það veit sá sem allt veit. Eg hrópa af míns hjarta djúpi, mín tár hrópa: Ó! Llerra hjálpa! Blóðið í mínum æðum hrópar: Ó! Ilerra vertu náðugur, vertu þínu fólki náðugur, hvört þú hefur end- urleyst. Raustin slær oft til baka, nær Guð vill ei heyra, það hrellir. Oft fylg- ir stemmunni eftir hljóð. Ó! Herra, nær viltu vera náðugur? Viltu vera náðugur?
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156

x

Andvari

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.