Kirkjuritið - 01.10.1972, Blaðsíða 88

vora, áður en vér höfum beðið um
það eða hirt um það, meira að
segja, meðan vér framgengum enda-
laust i syndum? Af því leiðir: Úr því
að Kristur dó fyrir oss, meðan vér vor-
um enn syndarar, hve miklu fremur
verðum vér þá hólpnir fyrir hann,
þegar vér erum nú réttlœttir fyrir
hann? Og úr því að vér komumst
í sátt við Guð fyrir dauða sonar
hans, meðan vér vorum enn óvinir
hans, hversu miklu fremur munum
vér varðveitast fyrir líf hans, nú,
þegar vér erum komnir í sátt. Sjá,
svona verður þú að grópa Krist í
hjarta þitt og sjá, hversu Guð auð-
sýnir þér miskunnsemi sína án allra
verðleika frá þinni hálfu, og ausa
traustinu á fyrirgefningu synda þinna
af þessari mynd náðar hans. ÞesS
vegna byrjar trúin ekki með verk-
unum. Þau skapa hana ekki heldur,
en hún verður að streyma upp aF
blóði, benjum og dauða Krists. Þegar
þú sérð, að Guð er þér svona náð-
ugur, að hann gefur jafnvel son sinn
fyrir þig, hlýtur hjaria þitt að verða
snortið og fyllast elsku til Guðs, °9
þá hlýtur traustið að spretta upp a^
einskœrri gœzku og elsku, Guðs ''
þín og þinni til Guðs. Þannig höfam
vér aldrei lesið, að neinn hafi öðlasf
Heilagan anda fyrir verkin, heldur
þegar þeir heyrðu fagnaðarerind'
um Krist og miskunnsemi Guðs. Þv'
að Kristur er kletturinn, sem af drýp
ur olía og hunang, eins og se3"
í V. Mós. 32. — (Frh,)
Hvaða sálimum hafna skuli
— — Þar fyrir eigum vér aS forleggja alla þá söngva eður
sálma, sem ekki eru Guðs Orði samhljóðandi og alla þá, sem
fánýtir eru og ekki neitt inni halda utan tóm orð, en enga skil-
merkilega góða grein né undirstöðu hafa, svo samvizkan kunni
þar af að betrast. — —
-— Úr formála Odds Einarssonar, biskups, s|á bls. 230.
278