Skagfirðingabók - 01.01.2002, Page 104

SKAGFIRÐINGABÓK
gerð, að Eiríkur hefði átt um 200 hross og 720 kindur þegar
mest var og komst enginn skagfirskur bóndi þar nærri hvað
búpening snerti. Djúpadal fylgja allgóð beitarlönd og þar gekk
fénaðurinn sjálfala jafnt vetur sem sumar, en Eiríkur hlóð fjár-
byrgi fyrir kindur sínar hér og þar svo þær gætu leitað skjóls í
aftaka veðrum. Búskapur sem þessi var svo sem nógu algengur
í þá daga, en gat verið skelfilegur ef tíðin brást og hordauði
greip skepnurnar. Eiríkur þótti harður í horn að taka og gátu
nágrannar hans litlum vörnum við komið þótt skepnur hans
flæktust yfir á. þeirra lönd. Sagt var að hross hans væru alls
staðar og hann sjálfur vissi ekki tölu þeirra eða kæmist yfir að
marka þau og því væru öll ómörkuð hross sem fyndust eignuð
honum. Eitt af fyrstu verkum Skúla á Ökrum var að safna sam-
an Djúpadalsstóðinu sem að venju sótti í annarra haga. Síðan
var Eiríkur sóttur og þóttist Skúli vilja taka graðhest hans sem
sektarfé. Eiríkur varð höggdofa, en brá svo snögglega við og
ýtti við stóðinu með miklum látum og þeysti með allan flokk-
inn upp á Eyvindarstaðaheiði, en Skúli stóð eftir skellihlæjandi.
Skipti Skúla og Mera-Eiríks
Skúli deildi við Eirík um landamerki og kom af því tilefni
heim í Djúpadal. Þegar Skúli gekk inn í bæinn ofbauð honum
hve fátækleg húsgögn voru þar inni, en heimilismenn sváfu
allir á heydýnum með skinn yfir sér. Skúli lá ekki á skoðunum
sínum um vistarverurnar og kvað þetta skömm fyrir húsráð-
anda. Eiríkur svaraði að bragði og sagðist ekki hafa lagt sig eft-
ir því að ræna erlend skip til þess að auðga bæ sinn með. Skúli
kvað það eigi rán þótt fylgt væri landslögum, en bauð Eiríki að
kaupa af sér albúin rúm en gefa folaldsmerar í staðinn. Skyldi
ein hryssa ganga á móti hverju rúmi. Eiríkur tók kaupunum,
en með þeim skilmála að hann skyldi halda merunum ef þær
kæmu aftur í hans land ómarkaðar. Skúla þótti þetta vægt skil-
yrði og handsöluðu þeir kaupin. Síðan sendi Skúli rúmin til
102