Skagfirðingabók - 01.01.2002, Side 183

ELDJÁRNSÞÁTTUR
veikleika, sagði sýslumann mega dæma sig í bætur þar fyrir
sem hann vildi.
Eins og oft vill verða í miklum hitamálum snerist deilan nú
ekki lengur um kjarna málsins heldur um aukaatriði, sem sagt
áðurnefnd meiðyrði kaupmanns við beykiskonuna og þjón-
ustustúlku hennar. Fyrir þessi meiðyrði lagði Andersen beykir
nú fram kæru á hendur kaupmanni og fékk Þorleif Cláus
Brynjólfsson, bróður Halldórs biskups, til að flytja málið fyrir
sig. Til varnar fyrir kaupmann var monsjör Eldjárn Hallgríms-
son.103 Ugglaust hefur hann að heldri manna hætti borið hvítt
parruk í réttinum og gengið í hnésíðum flauelskjól, hnébuxum
og jafnvel silkisokkum.104 Ekki fer sögum af tilþrifum hans í
réttarhaldinu en sættir náðust þó í málinu skömmu síðar og
féll það svo niður.
Eldjárn var sem sagt í vinfengi við Hofsóskaupmann, kunni
nóg fyrir sér í lögum til að taka að sér málsvörn hans og naut
virðingar. Hann var þingvottur og meðdómsmaður á héraðs-
þingum í Hofsóskaupstað 1784 og 1787 en kemur annars ekki
við mál á þessum árum. Svo virðist sem hann hafí verið hjá
Ingibjörgu á Hofi fram til fardaga árið 1786 a.m.k. því að
Jónas systur- og uppeldissonur hennar lærði hjá honum undir
skóla en innritaðist ekki í Hólaskóla fyrr en 1787. Jónas var
„mikill gáfumaður, vel að sér, kennimaður góður“.105 Líkast til
hefur uppfræðsla Eldjárns því verið hin sómasamlegasta þótt
ekki sé þess getið að fleiri piltar hafi lært undir skóla hjá hon-
um.
8. Kvœndur hinni af
„Hann er kvændur hinni af ‘ segir séra Sigfús í Höfða um Eld-
járn bróðurson sinn árið 1787. Þessi „hin“ var Kristrún Eyjólfs-
dóttir, f. um 1763 og því um 15 árum yngri en Eldjárn, fögur
„hrings lín“ og dóttir prestshjónanna í sveitinni, áðurnefndra,
séra Eyjólfs Sigurðssonar og Guðrúnar Pálsdóttur á Brúarlandi
181