Goðasteinn - 01.09.1973, Blaðsíða 29

húsið, stafla mikinn af hærusekkjum úttroðnum af ull. Sekkjunum
var hlaðið hverjum upp af öðrum, og þar hæst uppi sat gráskeggj-
aður maður, sem var undir áhrifum víns auðsjáanlega. Muldraði
hann í sífellu, svo að rétt aðeins mátti skilja:
„Andskotans kerlingarnar rífa og tæta ullina, - pú.“
Þessi maður hét Þorgils og var bóndi á Rauðnefsstöðum á
Rangárvöllum, og átti hann allan ul!arhlaðann.“ (Minningar Guð-
mundar á Stóra-Hofi, bls. 18).
Þó að þcss sé ekki getið hér, er líklegt, að Þorgils gantli hafi
gníst tönnum, er hann var að tauta kaupstaðarkerlingunum, sem
hafa reynt að hnupla frá honum ullarlagði. En það var venja
hans og kækur að gnísta tönnum all-hressilcga orðum sínum til
áherzlu, einkum væri hann kenndur.
Önnur saga og alkunn er til af Þorgilsi, er hann var eitt sinn
að leggja inn ull sína. Kaupmaðurinn, sem var danskur, stakk
hcndi í einn hærusekkinn. Honum þótti ullin ekki vel þurr og
sagði:
„Kaldur hjá thér ullurinn, Thorgilsa mín!“
Þá svaraði Þorgils og gnísti vel tönnum:
„Ég læt nú vera, þó að hún sé ekki eins heit og helvítis banka-
byggið frá þér.“
Hann tók svo til orða, vegna þess að sjór hafði komizt að
bankabyggi í skipslest, og hitnaði svo í öllu saman.
Enn er hér sögukorn, sem Guðmundur Guðmundsson bókari
og bóksali á Eyrarbakka hefur skráð af Þorgilsi og Guðmundi
föður sínum:
„Þorgils á Rauðnefsstöðum og Guðmundur Pétursson á Hofi
voru einhverju sinni staddir á Eyrarbakka í verzlunarerindum og
voru orðnir sætkenndir, eins og venjulegt var í þá daga, en Þorgils
þó meira. Vildi Guðmundur nú fara að halda af stað og reyndi
að fá Þorgils til að verða sér samferða. En Þorgils hafði þá verið
við öl í flciri daga og þóttist ekki fcrðbúinn, en vildi þó gjarna
fara að komast í burtu. Segir hann þá við Guðmund:
„Heyrðu, Gvendur á Hofi! Kenndu mér nú ráð til að komast
út úr þessu helvíti aftur.“
Þá segir Guðmundur:
Goðasteinn
27