Goðasteinn - 01.09.1973, Blaðsíða 69

eftir eldi yfir að Dölum, næsta bæ að austan, með lítinn járn-
pott með sauðataðsskán í, og átti að bera eldinn í pottinum. En
það var álitið of hvast að flytja eldinn. En húsráðendur í Dölum
bjuggu svo vel, að þeir áttu eldspýtur og létu drenginn hafa þær.
En þegar heim kom tókst ekki að kveikja eldinn, svo spýturnar
eyddust til einskis.
Undir kveld tók veðrið að lækka, og þá var sóttur eldur yfir
að Kóreksstöðum í pottinum. Á páskadaginn var komin hláka,
svo menn þurftu ekki að flýja burtu með fé sitt. En tíðin var
köld um vorið og snjó leysti seint. Tíðin var stirð um sumarið.
Um höfuðdag, 29. ágúst, komu miklar rigningar og allt hey fór
á flot, sem lá á engjum úti í Kóreksstaða- og Kóreksstaðagerðis
landeignum og varð svo allt gegnumgengið af leir og ekki ætc
fyrir skepnur, þó brúkað væri.
Árið 1860 kom afarmikili áfelli rétt fyrir hvítasunnu, sem var
27. maí, en ekki 1. júní, sem ég hafði áður reiknað að hefði verið,
hér að framan í ritgjörðinni. Þá var um hvítasunnu komið í sjöttu
viku sumars og stóð hæst á sauðburði; ær voru magrar undan
vetri, því hey hafði verið vont. Blindbylur var á hvítasunnu. Mess-
að var á Hjaltastað og börn voru fermd. Eftir hátíðina tók fé að
falla. Það var hin hryllilegasta sjón, að koma í fjárhúsin á morgn-
ana og sjá ær liggja dauðar, komnar að burði, eða nýbornar. Hjá
sumum féllu hestar. - Auðvitað felldu ekki allir jafnt. En fáir
áttu lömb svo nokkru munaði, eftir það vor. Engir man ég eftir
að felldu kýr, en illa gekk mönnum að halda í þeim lífinu. Jarð-
bann var alveg um tíma, svo ekki náðist í fjalldrapa-við (hrís)
handa þeim, sem menn oft í fóðurskorti, klufu niður og gáfu þeim;
og hafði ég það verk á hendi, þegar ég þurfti að gæta fjár á
vorin, að rífa fjalldrapa og kljúfa og bera heim á kveldi og gefa
það kúnum.
Að lyktum, þegar snjór var tekinn upp, var tíðin köld og margir
sólarlausir dagar og mikill sorti í lofti. Eldur var uppi einhvers-
staðar, því dynkir og dunur heyrðust daglega á úthéraði. En ég
má ekki með fara, hvar eldgosið var.
Taða hirtist illa hjá mönnum um sumarið; náðist ekki inn fyrr
en um höfuðdag.
Goðasteinn
67