Goðasteinn - 01.09.1973, Blaðsíða 27

„Það er kona úti, sem er alveg eins og þú, amma!“
,,Jæja“, sagði amma hennar með feginleik. „Það er þá hún
Ingveldur mín frá Háakoti.“
Eftir því að dæma hefur skyldleiki þeirra hálfsystra átt að
segja til sín.
En víkjum aftur að samskiptum þcirra Guðmundar Brynjólfs-
sonar og Þorgils. Nokkur dæmi hafa menn kunnað að segja af
orðahnippingum þeirra, landsdrottins og landseta, og eru hér
smásýnishorn af því:
Einhvern tíma sem oftar kom Þorgils að Keldum. Hann reið
fyrir opnar skemmudyr, og var Guðmundur eitthvað að dunda
þar inni. Þorgils kallaði inn í skemmuna:
„Góðan daginn, Guðmundur minn.“
Guðmundi misheyrðist ávarpið og taidi víst, að Þorgils væri
að taka upp ýfingar frá síðustu samfundum þeirra. Hann svaraði:
„Og þú lýgur því, eins og vant er.“
Öðru sinni var það eftir messu í Keldnakirkju, að sóknarbænd-
ur voru inni í bæ við góðgerðir, eins og venja var. Þá hafði
nýlega verið jafnað niður útsvörum í hreppnum, og bar Guð-
mundur á Kcldum hæsta útsvarið. Þótti honum - eins og flestum
fyrr og síðar - of hátt lagt á sig. Hann var þá kominn á efri
ár og sagði:
„En þcir leggja nú ekki lengi á mig úr þessu. Ég er nú bráð-
um á förum, sem betur fer.“
„Já, sem betur fer, Guðmundur minn.“ samsinnti Þorgils.
Þegar Páll, sonur Guðmundar, gekk að eiga eina af Rauðnefs-
staðasystrum, Þuríði, mun Guðmundur hafa látið orð liggja að
því við Þorgils, að sér þætti lítið til koma að mægjast við hann.
Þorgils brá á glens eins og oftar og sagði:
„Bíddu hægur! Þær eiga eftir að tengjast betur ættirnar okkar.“
- Og reyndar varð þetta sannspá hjá Þorgilsi, þó að í gamni
væri sagt.
Hér má skjóta því inn í, að Þuríður á Rauðnefsstöðum virðist
og hafa verið næsta vandfýsin á mannsefni handa dætrum sínum.
Einhvern tíma er minnzt var á andlát Guðríðar, dóttur hennar,
sagði hún:
Goðasteinn
25