Goðasteinn - 01.09.1973, Blaðsíða 54

að einstaka menn gjörðust ölvaðir meir en góðu hófi gegndi og
urðu þá háværir. Eftir að menn höfðu hreyft sig um tíma, var
á ný veitt kaffi og brauð.
Fáir fóru heim til sín að kveldi, þó af næstu bæjum væru, og
var það nú ekki nærgætnislegt, og þó sumir færu heim, komu þeir
aftur að morgni og þágu veitingar. Og í einni veizlu var ég um
haustíma 1862. Þcgar komið var fram á nótt, gekk brúðguminn út
og kallaði upp og sagði öllum, sem væru á förum, að þeir skyldu
koma inn og fá burtfararstaup og bætti um leið við, að það þyrftu
allir að fara heim til sín, veizlutíminn væri úti. En þetta hafði
svo lítil áhrif, að aðeins fáir voru þeir, sem fóru heim og komu
ekki aftur; hávaði fólks sat veizluna út.
ÁLNIR OG FISKAR OG PENINGAMYNT
Hver bóndi var skyldur að gjalda vissa peningaupphæð í land-
aurum samkvæmt verðmæti eigna hans. Landeyririnn, sem hugsað-
ur var sér, var kallaður alin, stærra nafn en fiskur minna nafn. 1
alin hverri voru tveir fiskar, og var svo alinin virt árlega og verð
hennar reiknað til peninga. Lögboðið lífsframfærslugjald með
sveitarómaga um árið var 120 álnir, og þegar alin var 25 skild-
ingar og þrír fjórðu úr skildingi, sem oft var, nam það 30 dölum
og 90 skildingum.
Út af alininni eru komnar þessar gátuvísur:
Vinnumaður vildi fá
verkalaun sín bónda hjá.
Sá ég fljúga fugla þrjá,
förum út að veiða þá.
I alin skulu andir tvær,
álft er jöfn við fjórar þær,
tittlingana tíu nær
tók ég fyrir alin í gær.
Af fuglakyni þessu þrjá
tii þrjátíu álna reikna má.
52 Goðasteinn