Nýja öldin - 01.03.1899, Blaðsíða 71

Ritstjóra-spjall.
71
ar hugmyndir um þetta segulmagn í líkamanum, þá
benda þó áhrif segulstálsins, sem getið er um í greininni
„um dáleiðslu", í þá átt, að til sé að minsta kosti mót-
tækileiki fyrir segulmagns áhrif í líkamanum. Lífseðlis-
fræðingar nú á tímum munu og allir samdóma um það,
að í taugum og vöðvum líkamans sé rafmagn, þótt lítið
sé, en það er náskylt afl segulmagninu. En taugarafur-
magnið er viðfangsefni, sem líffræðingarnir eru sem ákaf-
ast að rannsaka þessi árin, og menn eru ávalt að færast
meir og meir á þá skoðun, að það sé rafmagn, sem
veldur mestallri starfsemi tauganna1. Allar skynjanir
vorar flytjast til heilans með skynjunartaugunum, og boð
heilans flytjast aftur frá heilanum út til einstakra líkams-
hluta með hreyfitaugunum. Þetta er næst að álíta að
gerist með rafmagni. Heilinn sendir þannig með raf-
magni símrit til fjarlægra parta líkamans, og leiðararnir,
sem flytja rafmagnið —■. símarnir, sem flytja orðsend-
ingarnar — eru taugarnar.
Ef nú tveir menn styðja sarnan flngurgómum t. d.,
og annar hvílir hugsun sína, en hinn beinir sinni hugsun
af öllu megni í eina átt, þá virðist ekki óhugsandi, að
rafmagnsstraumur sá, sem magnast við heilastarfsemi
hans, geti leiðst inn í taugar mannsins, sem hann snert-
ir. Ef svo væri, þá væri þar með skiljanleg ráðning á
huglestrinum (sbr. 27.—29. blss.).
Nú er það auðvitað, að venja má skynjunarfæri sín öll
með langri æfing, svo að þau verða næmari. Þetta munu
huglesendur gera. Auk þess geta menn verið skapaði)' mjög
mis-næmir í þessu efni. — Hins vegar er varla efl á því, að
rafmagnið getur verið ákaflega mismunandi í taugum
sama manns sitt á hverjum tíma; því getur valdið t. d.
1) Reyndar vita menn og, að liiti og efnaöti (kemisk öfl)
hafa líka nokkur áhrif á tauga-starfsemina.