Kirkjuritið - 01.10.1972, Qupperneq 13

þá af greiðslunni, enda urðu pen-
ln9ar honum aldrei fylgispakir.
Árið 1941 fluttist hann loks aftur
Qð Torfastöðum til systur sinnar og
mags. Var hann slðan við slmastörf
þar nœstu tuttugu órin. Hann and-
að'st á Elliheimilinu Grund snemma
ars 1969 á áttugasta og sjötta ári.
Jóhannes Erlendsson var sérstœður
^aður um margt fram á gamals ald-
Ur- Ofar öllu I fari hans bar þó ein-
staka trúmennsku í þjónustunni. Þar
Var ekki spurt um laun eða kjör,
^eldur hugsað um að standa skil á
Þvh sem skyldugt var, og vanda
verkið til hins ýtrasta. En barnsleg
6|nlœgni hans, hispursleysi og hrekk-
leysi gleymast ekki heldur. Hugur-
'nn var fljótur og ör, — stundum
e-hv. um of, — og manngreinarálit
Pekktist ekki, ef því var að skipta.
^n gleðin var einnig sönn og ein-
ý^g á góðri stundu og þakklœtið
.slaust fyrir það, sem vel var gert.
^yggjur og andstreymi þekkti hann.
öðrum sýndist slíkt oft smá-
munir, varð það allt að salti og
ryddi ; hversdagsleikann. Að eðli
VQr hann viðkvœmur listamaður, —
viðkvœmur fyrir þennan harða
eirn, en var þess vegna einnig nœm-
n en aðrir menn á það, sem gott
Var °g fagurt og naut þess í ríkara
rncel i.
Þegar ég kynntist Jóhannesi, var
^ann orðinn frábitinn öllum hljóð-
^raleik. Taugar hans voru þreyttar
þandar. Þá sjaldan hann settist
þarmóniið, mátti þó enn greina,
Ve allt var þar leikandi létt og
auðvelt. Ungur hafði hann fyllt stof-
°9 kirkjur ólgandi tónaflóði, •—
meira að segja sjálfur tónað hátíða-
söngva séra Bjarna einhver fyrstu
jólin á Torfastöðum. Hitt er þó meira
vert, að lœrisveinar hans voru, og
eru jafnvel enn, máttarstólpar kirkju-
söngs í mörgum sveitum. Þess vegna
gat ég ekki neitað mér um að minn-
ast þessa gamla vinar og sérstœðrar
œvi hans, er kirkjusöng bar á góma.
3
Sá nemenda Jóhannesar Erlendsson-
ar, sem mér hefur orðið kunnastur, er
Erlendur Björnsson, hreppsstjóri á
Vatnsleysu. Faðir hans, Björn Guð-
mundsson, hreppsstjóri á Brekku i
Biskupstungum, var annálaður söng-
maður og gleðimaður. Jóhannes
sagði stundum af honum þá sögu,
að hann hefði einhvern tíma við org-
elið í Torfastaðakirkju hvíslað að sér:
,,Nú fáum við okkur einn milli pistils
og guðspjalls," — og rétt sér um
leið baukinn.
Björn fekk Jóhannes til þess að
kenna syni slnum undirstöðu harmón-
íumleiks, en síðar stundaði Erlendur
einnig tónlistarnám í Reykjavík. Nú
er hann kominn á áttrœðisaldur. Er
hann varð sjötugur, héldu allar sókn-
ir í SkáIholtsprestaka11i honum sam-
sœti. Þœr eru fjórar talsins. Tilefnið
var œrið. ( einni sókninni hafði hann
verið organisti um áratugi. í hinum
þrem hafði hann verið organisti að
mestu eða öllu leyti í 12 til 14 ár.
Þannig hafði hann að mestu orðið
samferða sóknarpresti sínum hvern
helgan dag og til allra meiri háttar
embœttisverka um árabil. Og þó er
sagan varla nema hálfsögð. Vitan-
lega gat varla heitið, að borgun
203