Kirkjuritið - 01.10.1972, Síða 31

^ér komum saman hver af sínum
stQð á akrinum. Vér höfum viljað
Vera í verki hans.
Hversu auðugir vorum vér?
^nginn veit betur en sá prestur,
Sern vill vera trúr, hvað það er að
Vera vanbúinn til verks, þegar þörfin
er mest, snauður, þegar maður þyrfti
geta miðlað ríkulegast. Hversu oft
Var maður örbirgur, þegar flytja
atti öðrum fátœkum hinn gleðilega
°®skap, snauður að þeim kœrleik,
Sern vonar allt og umber allt og legg-
Ur allt í sölur, fákunnandi og máttar-
Srr>ár frammi fyrir illkynja meinbug-
Urn í fari manna og örlögum, tóm-
er>tur mjög svo á mœlikvarða þess
aoms, sem manni er á hendur
+c,linn.
litið
">• Og hver má ekki spyrja, þegar
er yfir farinn veg: Hvað er
Starfið orðið, hvar sér þess stað,
00 e9 hafi lifað?
Kannski hefur Páll orðið andvaka
lr slíkum hugsunum nóttina þá í
ar'ntuborg, sem ég nefndi fyrr. En
®r1+ði hans varð EKKI árangurslaust.
vitum vér í dag. Ekkert erfiði í
^r°ttni verður til einskis. Ekki heldur
Qgr+' þvi er óhœtt að bœta við,
l ^að eitt, sem unnið er í Drottni,
ber a
l , urangur. Hvað er varanlegt af
^V|- sem skammlífur maður erfiðar?
Ur er Það, sem skilur eftir árang-
» Pe9ar reikningar eru gerðir upp
semsíðustu? Harla fátt verður það,
rn þá heldur fullu gengi. Einhvern-
c| ant orðið rust, eins og su
6r n,a ^orinta. Nema það, sem unnið
Veik ^rottn'- l~lið smœsta verk og
stamaSta v'ð1e'tn' ' na+ni hans, ein
ne- anct' f>iartans bœn, hver minnsti
st' Qf afli Guðs ríkis ber árangur
og ávöxt. Því það er eilífrar œttar
og eilífs gildis.
Guði séu þakkir, sem gefur oss
sigurinn fyrir Drottin vorn Jesúm Krist.
ÞESS VEGNA, mínir elskuðu brœð-
ur, verið fastir, óbifanlegir, siauðugir
í verki Drottins, vitandi, að erfiði yðar
er ekki árangurslaust í Drottni.
HORFINN STARFSBRÓÐIR
Þegar vér lítum yfir liðið ár, minn-
umst vér þess fyrst, að starfsbróðir
hvarf úr hópnum. Sr. Magnús Run-
ólfsson varð bráðkvaddur 24. marz,
62 ára að aldri, f. 21. febrúar 1910.
Sr. Magnús varð kandidat í guð-
frœði árið 1934 og gerðist að loknu
framhaldsnámi erlendis framkvœmda-
stjóri KFUM í Reykjavík 1935. Hann
vígðist aðstoðarprestur til Garða-
prestakalls á Akranesi vorið 1945 og
gegndi þeirri þjónustu um eins árs
skeið en hvarf þá aftur að fyrra
starfi sínu. Árið 1961 var hann settur
sóknarprestur í Árnessprestakalli á
Ströndum og þjónaði því þá í eitt ár,
var aftur settur þar 1966 og hélt
þeirri setningu til 1969, er hann tók
setningu í Kirkjuhvolsprestakalli,
Rang., og þar var hann skipaður ári
slðar.
Hann var ókvœntur.
Að séra Magnúsi Runólfssyni er
mikill söknuður sóknarbörnum hans
fyrr og síðar og öllum, sem nutu
starfa hans eða höfðu af honum
kynni. Enginn gat gengið þess dul-
inn, að hann var á marga grein
fágœtur úrvalsmaður. Trúareinlœgni
hans og drottinhollusta bar sér glöggt
vitni í öllu dagfari og störfum. Hann
var og ágœtum hœfileikum búinn,
221