Goðasteinn - 01.09.1973, Síða 31

hans. En hún hafði það við framanskráða frásögn Jóns á Ægi-
síðu að athuga, að hesturinn, sem Þorgils reið í þessari ferð hafi
ekki verið Bleikskjóni (reyndar segir Jón það ekki beint) heldur
rauður hestur, sem Þorgils keypti tryppi úti í Holtum. Hafi
hann séð þar flókatryppi í stóði, lagt fölur á, en eigandinn vildi
ekki selja nema þá gegn ærnu gjaldi. Varð það úr, að Þorgils
keypti tryppið fáheyrðu verði og sætti ákúrum nágranna sinna
fyrir ofkaup, því að lítið var um hrossauppeldi á ofanverðum
Rangárvöllum. En ekki brást honum rauði folinn, og var frá
þessu sagt scm dæmi um það, hve Þorgils hefði haft glöggt auga
fyrir því, hvað í hrossunum bjó.
En Þorgerður kunni söguna lengri. Hún sagði, að afi sinn hefði
hraðað svo mjög heimför sinni, vegna þess að næsta dag átti að
vera jarðarför við Keldnakirkju. Þá hafi Ingveldur, móðir henn-
ar, riðið Rauð til kirkjunnar, og hafi það verið í eina skiptið, að
hún réð ekki við hann fyrir fjörofsa, svo að ekki hefur hann verið
mjög þústaður eftir langferðina.
En þó að Þorgilsi væri sýnt um hestahald, var hann svo mikill
búmaður, að ekki vildi hann hafa hross á heimilinu um fram
þarfir, og haft er eftir honum, að sauðfé fengi ekki haldið heilsu,
ef mikill ágangur væri af hrossum í sömu högum.
Þorgils var í vinfengi við Magnús Stephensen sýslumann í
Vatnsdal, en hann var mikill búhyggjumaður. Einhverju sinni, er
þeir sátu í góðu tómi, spurði Magnús:
„Hvað er bezt í búi?“
Þorgils svaraði: „Þrifin kona og góð kýr.“
„En hvað er verst í búi?“ spurði sýslumaður aftur.
„Of margir hestar og of margir karlmenn“, svaraði Þorgils.
Ýmsar sagnir af Þorgilsi.
Þorsteinn Erlingsson skáld og Þorgils á Rauðnefsstöðum voru
góðir kunningjar, og fór vel á með þeim, þó að aldursmunur
væri mikill.
í Sunnanfara 1914 (XIII. árg., bls. 74) er þessi frásögn:
„Á þeim árum, áður Þorsteinn kom í skóla, þótti honum út
Goðasteinn
29