Goðasteinn - 01.09.1973, Síða 47

seinni var látinn upp. Oftast var unglingur látinn flytja hey heim.
Hann tengslaði hestana saman hvern aftan í annan. Flutnings-
maðurinn fékk stundum að ríða léttingshesti við flutningana.
Heimafyrir tók maður á móti heyinu og hlóð því upp, og kallaðist
að búið væri að kasta heyinu, þegar það var algjört upp. Þegar
þurfti að fara að þekja heyið með torfinu, þá bar maður torfu-
hringina upp stiga, en maður, sem upp í heyinu var, seildist eftir
torfuendanum og dró torfuna upp á heyið.
Menn skorti hagsýni í því að veita sér áreynsluverk við hey-
skap og annað léttara en gjört var, menn reyndu mikið meira á
krafta sína en þurft hefði að vera. Það var t. d. þegar menn þurftu
að ná heyi upp á þurrt land af vatnsengi, þá voru menn að ýta
því og draga á sjálfum sér. Stundum drógu menn það á nauts-
húðum. Víða var botninn á vatnsengi þessu svo ófær, að menn við
þessa áreynslu sukku á kaf, þegar minnst varði og höfðu nóg með
að ná sér upp aftur. Þetta gekk svona, þar til maður einn í sveit-
inni, Torfi Jónsson frá Sandbrekku, þá kominn að Ásgrímsstöð-
um, fann ráð með einföldum útbúnaði til að draga hey úr vatni
með eins hests afli. Eftir það tóku það allir eftir honum, og þótti
þessi uppfinning mikils virði.
Vanalega var vinnutími lengri þá daga, sem verið var að flytja
hey heim heldur en aðra daga. Hestar voru fluttir út í haga og
heftir í tágarhöftum. Þeir urðu að láta sér nægja grasið og vatnið
að lokinni dagsbrúkun.
Túnasláttur byrjaði vanalega, þegar að 14 vikur voru af sumri.
Þegar þurrkatíð var, fóru menn á flakk með afturelding og slógu
morgunbrýnu. Um það kl. 6 fóru menn heim og neyttu morgun-
skatts og slógu svo þar til fór að þorna í rót. Þá fóru menn heim
og neyttu morgunverðar og lögðust til svefns og sváfu þar til mið-
dagsverður var gefinn, um það kl. 3. Nærri miðaftni fóru menn
út til að slá kveldbrýnu og slógu þá, þar til þeir sáu ekki lengur til.
Við að þurrka töðu og hirða lögðu konur dyggilega til sinn
skerf í vinnunni. Þær sléttuðu úr töðunni úr ljámúgunum og sneru
henni svo um svo hún jafnþornaði. Þegar verið var að binda heim.
tóku karlar ofan af það mesta af töðunni, en konur rökuðu dreií-
inni á eftir. Æskilegt hefði verið að hafa heykvísl við töðuvinnu.
Goðasteinn
45