Skagfirðingabók - 01.01.1992, Page 152

SKAGFIRÐINGABOK
Vöð d Jökulsá austari
Laugarhvammsvað. Það er rétt sunnan við ármót Jökulsánna,
stórgrýtt og fremur djúpt, ekki oft farið. Arið 1921, þegar
Jón Guðmundsson fór búferlum frá Stekkjarflötum að Hofi í
Vesturdal, flutti hann meirihlutann af búslóð sinni á hestum
yfir ána á þessu vaði. Áin var þá mjög lítil skömmu eftir
sumarmál. Þetta þótti þá töluvert áræði.
Randíðarhvammsvað. Það var nálægt Skuggabjörgum og var
oft farið á vetrum og haustum, þegar áin var lítil. Var áin þar á
miðjar síður og dýpri á parti.
Stekkjarhólsvað. Þar reið Björn Egilsson ána um haust, aust-
an við Stekkjarhól, norðan við Skatastaðatún. Var að prófa ána
fyrir jarðýtu. Það var jafndjúpt þar, neðan á síður og grýtt.
Brennigilshrot. Það er skammt sunnar, undan Brennigili.
Farið oft á haustin og aldrei grynnra en á miðjar síður. Þegar
menn fóru á Skatastaðakláf og áin var í vexti, voru hestar þeirra
sundreknir þar.
Bœjarvóð. Vöð voru löngum undan Abæ. Þar sló áin sér út
um eyrar á nokkrum parti, var því oft í kvíslum. Á vetri og
hausti vætti áin þarna varla kvið á hesti. Þessi vöð voru nokkuð
breytileg, en þó oft kölluð þrautavöð [Ábæjarvað í sóknarlýs-
ingu].
Varðmannsvað. Snemma vors 1942 reið Björn Egilsson ána
og fann vað í norðaustur frá Skatastaðaseli. Var áin þá þarna í
tveimur kvíslum og sú eystri á miðjar síður á parti. Yfir á þessu
vaði flutti Björn á hestum sínum nær allt efni, vír og staura, í
sauðfjárveikivarnagirðinguna frá Geldingalæk og fram að
Hvítá.9
Nýjahrejarvað. Vað mun hafa verið nálægt Nýjabæ áður fyrr,
mjög grýtt, mjög sjaldfarið.
9 Sjá grein Björns um þessa girðingarvinnu í bókinni Fólk og fróðleikur, Skr.
1979, bls. 13-27. Ritstj.
150