Skagfirðingabók - 01.01.1992, Page 189

MINNINGABROT ÚR STÍFLU
árið mun hann hafa verið til húsa á Bakka eða Reykjum hjá An-
toni bróður sínum, sem fluttist þangað vorið 1920. Hann
byggði sér fjárhús sunnan við Reykjaána og sótti þangað nokk-
urn heyskap og ugglaust eitthvað til næstu nágranna. Rústir af
húsunum sjást enn. Verður mér jafnan litið þangað, þegar ég á
ferð um Lágheiði.
Eftir ársdvöl í sveitinni, flutti Steini niður í „Hornið“ og átti
þar heimili til lokadægurs. Byggði hann íbúðarhús, sem hann
kallaði Móafell, það mun standa enn. Bústýra Steina varð Júlí-
ana Einarsdóttir. Hún var að mestu alin upp hjá afa mínum og
ömmu, Guðmundi Guðmundssyni og Guðrúnu Jónatansdótt-
ur, fyrst í Háakoti og síðan á Húnsstöðum. Júlíana var vinnu-
þjarkur og vel verki farin. Fimm urðu synir þeirra.
í maí 1985
IV
„Það er nefnilega ekki allt helvíti eins“
Pabbi var formaður sóknarnefndar Knappsstaðasóknar og inn-
heimti sóknargjöldin. Venjulega voru þau greidd fyrri hluta
vetrar, helzt fyrir áramót. Margir komu sjálfir með gjöld sín,
sem í þann tíð voru ein króna á nef. Til annarra sótti hann þau.
A björtum vetrardegi sáum við krakkarnir, sem vorum að snigl-
ast úti, að maður kom frá Nefsstaðakoti og stefndi vestur yfir
Hringsmýrar. Gekk hann á skíðum og tvíhenti broddstaf, fór
ekki hart, en skrefin löng og taktföst. Við vissum strax að þetta
var Jón Bergsson bóndi í Nefsstaðakoti og væri sjálfsagt að
koma með sóknargjöldin sem og líka var.
Búningur Jóns var dálítið óvenjulegur. Yzt fata var hann í
svartri vaðmálsmussu, sem var síðari en venjulegur jakki, og bar
vaðmálshúfu á höfði í sama lit. Hún var í laginu eins og túrban,
aðeins mjórri upp og stundum hallaðist kollurinn út í annan
187