Goðasteinn - 01.09.1973, Qupperneq 39

Þorleifur ]. Jackson:
íslenzkar sagnir
Minningar úr Hjaltastaðaþinghá 185Í-1876
Framhald frá síðasta hefti.
SORTU- OG FÍFUTEKJA
Sum landeignapláss framleiddu ýmislegt bjargræði, sem ekki
fékkst annarsstaðar, svo sem sortu og fífu. Sortuna brúkuðu menn
tii litunar á föt sín. Að efninu til var þetta græn lcðja og fékkst
á vatnshverabotnum í mýraflóum. Menn bundu ausu á langa
stöng og ráku þetta ofan í botn á pyttinum og veiddu svo upp
leðjuna og létu svo í sauðabjór, sem látinn var innan í byðustamp
og náði út af börmunum. Þegar byðan var orðin full, var bjór-
inn með leðjunni tekinn saman og bundið ramlega fyrir með
snæri og látinn svo í poka og borinn heim á bakinu. Fötin urðu
svört, þegar búið var að lita þau.
Fífan var brúkuð í kveiki á kveldvökukolur, sem kallaðar
voru. Hún óx á engjum, þar sem jarðvegur var leirkenndur. Fífan
var ekki ólík baðmull, með sívölum legg að neðan en höfuðkoll-
urinn kringlóttur. Börn voru látin tína hana á vorin í stóra
karlmannasokka. Svo þurrkuðu konur hana og hreinsuðu og
geymdu til vetrar.
HEYJA TORFSKURÐUR
Óvíða voru heyhlöður í sveitinni, svo menn ristu torf úr jörðu
til að þekja hey sín með. Því þurfti að vera lokið, áður en hey-
Goðasteinn
37