Goðasteinn - 01.09.1973, Síða 45

brúnina. Þaðan sá maður ofan í Seyðisfjörð. Tvær neðstu brekk-
urnar nefndust Bröttubrekkur. Þá tók við Vestdalur, og rann á
eftir honum nefnd Vestdalsá. Skammt frá veginum, við ána
stóðu beitarhús bóndans í Vestdal (í Seyðisfirði). Þar höfðu menn
oft náttstað á haustin á heimleið úr kaupstað. Svo lá veggatan
fram hjá hjaila, sem nefndist Hrútahjalli og meðfram brattri fjalls-
hlíð ofan á Fjarðaröldu, verzlunarstaðinn við fjarðarbotninn. Veg-
urinn skiptist í tvennt, áður en komið var ofan á láglendið við
sjóinn, lá annar út með sjó til Vestdalseyrar norðanvert við
fjörðinn.
Kaupstaðarferðum höfðu bændur lokið áður en heyannir byrj-
uðu. Menn voru þetta frá hálfum öðrum sólarhring til tveggja í
ferðinni cftir því sem munaði á vegalengd. Stundum voru menn
lengur ef mannmargt var í kaupstað og þar af leiðandi seinni af-
greiðsla. Menn komu oftast í kaupstað á morgni dags, og eftir að
hafa lagt inn ull sína, tóku menn út varninginn, sem þeir fluttu
heim. Mest var það kornvara, lítið var keypt af klæðavöru, lítið
af kaffi og sykri, aðeins fáein pund til ársins. Ekki var gleymt að
taka á kútinn brennivín og á flösku fyrir veganesti. Korntegund-
irnar voru þrjár, rúgur, bankabygg (almennt kallað grjón) og
baunir. Mest var keypt af rúgnum.
Hestinum var ætlað að bcra korntunnu, sem var rúmlega 200
pund að þyngd. Kornpoka sína bundu menn ramlega með leður-
ólarböndum og höfðu part af sauðarbjór utan á pokanum innan
við bandið, á þeirri hliðinni, sem að hestinum sneri. Menn lögðu
oftast af stað úr kaupstað að kveldi, mættu þá oft á leiðinni heim
öðrum, sem voru á leið til kaupstaðar, og voru þá tekin upp vega-
glösin og rétt þeim hinum sömu. Vegir skiptust skammt fyrir norð-
an Gilsárdalsmynnið og lá annar ofan að Gilsárteigi í Eiðaþinghá
en hinn út til Hjaltastaðaþinghár. Þar voru menn vanir að taka
klyfjar ofan og hvíla sig um stund. Veganesti, sem menn höfðu i
pottbrauð, ost og smjör, og sumir höfðu kjöt, sem bjuggu bezt,
voru þá upp tekin.
ÁSAUÐAGÆZLA OG MJÓLKURHIRÐING
Eftir fráfærur létu bændur gæta ásauðar í haga nótt og dag
Goðasteinn
43