Skírnir - 01.01.1856, Blaðsíða 56

58
FHÉTTIR.
England.
sjálfiir, þá má me& sanni segja, ab þeir sé ekki embættismenn af
því, ab konúngur nefni þá, heldur af hinu, afe þeir eru hinir rík-
ustu bændur í sveitinni, því aldrei eru nefndir til þess menn utan
hérabs, og aldri hefir neinum ríkum og vinsælum bónda verib neitab
um embættib. Af þessu fyrirkomulagi kemur þafe, afe hver keppist
á vib annan ab vera hinn gildasti bóndi í sveitinni og vinna þar
sem mest gagn og auka sér vinsældir, því ríklundubum manni greib-
ist gata til vegs og valda í hérafeinu, eins og forbum var á landi
voru, mefean þab var og hét. Sérhver, sem græbir fé af kaupskap
ebur ibna&i, kaupir þegar jörb i sveit, og allir sem hyggja á aub
og metorb hljóta ab verba landeigendur, ef þeir annars ekki eru
þafe, því þafe er sú eign sem frami fylgir. þafe kvebur svo rammt
ab, afe hver sem fæddur er í bæ dregur dulur á fæbíngarstaÖ sinn
og leynir honum meban hann má; allir vilja vera bornir í sveit,
því hún er höfbíngjasetur, og hver sem ekki er borinn þar vill þó
deyja þar, svo ab sagt verbi um börn bans, afc þau sé af góbum
getin. Enginn er sá allra þeirra stórhöfbíngja, sem eru í efri
málstofunni, afe hann segist eiga heima í Lundúnum, heldur á bæ
sínum í sveitinni; bæjanöfnin þekkja allir og sögu þeirra, og eins
og bóndinn gjörir þar garfcinn frægan eins gjörir og garburinn bónd-
ann frægan. Hvert mannsbarn þekkir hina dýrlegu sumarhöll Blen-
heim, og veit a& Englendíngar gáfu hana Marlborough, hinni miklu
hetju, er vann sigurinn vib Blenheim og sigrafeist á Hlöbvi konúngi
fjórtánda. Menn þurfa varla annab en afe lesa kvæfei efeur sögu
eptir eitthvert enskt skáld, til þess afe finna hversu mjög þeir unna
sveitinni og búskapnum, þeim finnst þetta ekki „dónalegt” heldur
skáldlegt. Milton orti Paradísarmissi, blindur og á þeim tíma, þá
er ættjörfe hans var þjáfe af harfestjórn og yfirgangi konúngsvaldsins,
og þó lýsir hann svo fagurlega og nákvæmlega hinum fyrsta aldin-
garfei, sem til var á jörfeinni, afe þá lýsíngu heffei enginn getafe gjört
nema enskur mafeur. „Arstífeirnar” eptir Thompson og „presturinn
á Vökumörk” (WakefieldJ eptir Goldsmith, sem bæfei eru hin þjófe-
legustu og vífefrægustu skáldskaparrit, lýsa þessu enn betur. Gold-
smith segir svo um Primrose prest: „Hann er þafe þrennt sem
virfeulegast er í mannlegu félagi: hann er prestur, sveitabóndi og
fafeir”; og prestskonunni telur hann þafe til ágætis, „afe hún hafi