Eimreiðin


Eimreiðin - 01.05.1902, Blaðsíða 70

Eimreiðin - 01.05.1902, Blaðsíða 70
150 áður prestur hóf fyrir hans hönd bónorð við dóttur sina. Hún svaraði, að sér þætti ekkert vænt um hann, en hann sýndi henni fram á, hve góður eiginmaður hann mundi verða og kom svo fortölum sínum, að hún lét undan og giftist honum. En aldrei gat hún fengið ást á hon- um, hversu góður sem hann var henni. Svo þegar Porkell kom heim úr kaupstaðnum árið eftir að þau giftust, sagði hann, að Asgeir væri kominn til landsins og orðinn sýslu- maður þeirra, — ógiftur og ólofaður. reir höfðu fundist í kaupstaðn- um, æskuvinirnir, og með því að sýslumaður átti engan vfsan sama- stað, haíði Þorkell boðið honum að vera hjá sér til næsta vors, en þá ætlaði Ásgeir að reisa bú. Petta var að leiða Pórdísi í freistni, enda fóru leikar svo, þrátt fyrir alla varúð og viðleitni á að standast allar ástríður, að rorkell einu sinni kom að þeim sýslumanni og konu sinni í faðmlögum, — eina sinnið, sem það kom fyrir. Hún iðraðist fram- komu sinnar sáran og reyndi að bæta yfir afbrot sitt, og rorkell fyrir- gaf henni og reyndist henni jafnan hinn bezti eiginmaður. En Ásgeir rak hann þó brott og hann fór næsta vor alfarinn af landi burt. En þó Pórdís jafhan gerði sér alt far um, að reynast manni sínum góð kona og bæri mikla virðingu fyrir honum sem manni, átti hún þó í sífeldu stríði við sjálfa sig. rví hún gat aldrei elskað hann, þrátt fyrir alla hans kosti og öll hans gæði. Og hún gat heldur aldrei gleymt Asgeiri eða kæft ást sína til hans, þrátt fyrir alla hans ókosti, léttúð og brigð- mælgi. En menn fá litla hugmynd um þessa sögu af því, sem hér hefir verið sagt. Menn verða að lesa söguna sjálfa. Og þá trúum vér ekki öðru, en að fiestum muni finnast til um. í henni er dýpi mannlegrar sálar kannað betur, en menn hafa nokkur dæmi til fyr á íslenzku. Og allur frágangurinn á henni er svo af bragðslegur, að vér hikum oss ekki við að segja, að á hærra stig hefir íslenzkur sagnaskáldskapur ekki komist hingað til, og vér efumst um, að fram úr þessu verði farið. Vér höfum að minsta kosti aldrei haft meiri listanautn af að lesa neina sögu, hvorki útlenda né innlenda. Vér efumst ekki um, að hún verði þýdd á útlend mál, og vér bíðum óhræddir eftir dómi útlendra fagur- fræðinga um hana. Að endingu getum vér ekki stilt oss um, að setja hér niðurlag þessarar sögu, og vonum að mönnum smakkist það svo, að menn langi í meira. rað hljóðar svo: Var ég þá komin upp á hjallann, sem örðugastur var upp- göngu? Ég læt að minsta kosti svo, sem ég hafi komist það. Og ég vona, guð fyrirgefi mér, ef einhver sporin upp á brúnína hafa verið óstigin. Ég gerði það, sem ég gat. Ég reyndi stöðugt að hugsa um, hvað hann værí góður, hreinhjartaður, stiltur, sannarlegt karlmenni. Ég reyndi að hafa það altaf hugfast, hvernig hann efndi orð sín í fjár- húsinu — að bera mig á höndum sér alt lífið. En ég þurfti að setja mér að hugsa um þetta. Pær voru svo óáleitnar, þær hugsanirnar — komu sjaldan af sjálfum sér. Aðrar hugsanir komu óboðnar . . . Ég breiddi upp yfir höfuð, þorði ekki að líta á neinn eða neitt, og grét í rúminu daginn eftir fjár-
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.