Eimreiðin


Eimreiðin - 01.05.1902, Blaðsíða 24

Eimreiðin - 01.05.1902, Blaðsíða 24
104 Er sem líti' eg leiftrin þjóta: logarák um geiminn fer, hrifinn þá ég fell til fóta, framsókn, helg og eilíf, þér. Pína söngva sæta að heyra svarta nóttin veitir tóm. Mínu sný ég aldrei eyra undan þínum drottin-róm. Til þín líka blessaö barnið, bráðum þetta heróp nær. Ut á bálið, bylinn, hjarnið bregð þú við, er trumban slær. Alt í kring í bröttum brúnum, björtum liimni, sævi, dal líta muntu logarúnmn letruð orð, er nema skal. Pú sem frjálsa framsókn hatar. fell í eyru á meyju' og svein; hljóðið samt til hjartans ratar, hrópar gegn um merg og bein. Binda skaltu barnaaugum blæju dökka og þykk sé hún. Ungrar sálar sjónartaugum samt mun leiftra 'in bjarta rún. Barnið vitkast, verður stærra, vex frá reifum, gengur eitt. Prárnar kalla hærra, hærra; hljóm þann bugar ekki neitt. Hver má frjálsan hefta anda, honum banna sína rás? Á hann kannske um aldur standa eins og tjóðrað naut á bás? Unz að lýkur æfidögum, áfram kallar röddin skýr. Elfan fylgir eðlislögum: aldrei hún til baka snýr. Sérðu ekki á barnsins brúnir brennimarkið glöggva flutt? Lær sem fyrst þær leyndu rúnir. Löng .er menlin, æfín stutt. Lífið manna heimtar Helja; holdið bugar þreyta og slit. Aldrei þarf á eld að selja unninn fróðleik, þekking, vit. Yrkja verður upp frá rotum æfiblóm hvers sérstaks manns. Stendur æ á föstum fótum fræðameiður þjóðar, lands. Gnæfir hátt með himinskautum horfinu limi frægðarróms, klakinn upp í kulda og þrautum kyngistorma og villudóms. Bæði drifinn blóði og sveita beztu manna á hverri öld; það nam meiðnum viðgang veita; vor er hann orðinn föðurgjöld. Honum gjörðu heimskan, villan harðleikiö sitt æskuskeið; því þær höfðu ávalt illan augastað á meiði þeim; sáu glögt, að muudi mynda margau gróður skjólið hans, svörðinn frjóvga, festa, binda, flögin græða manns og lands. Græða flögin; — þyngst var þetta, þeirra mark er auðn og spjöll systra, er úr sandi flétta svartan þátt í tjóðrin öll. Grundin bundin gróðurtaugum getum nærri, að vera ma hvimleið þeim, er allra augum eiga fyrir ryki að sjá.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.