Eimreiðin


Eimreiðin - 01.05.1902, Blaðsíða 62

Eimreiðin - 01.05.1902, Blaðsíða 62
142 um ókannaðar leíðir var aö ræða. Við héldum þegar af stað til dómarans og náðum þangað heil á húfi. Par var gott að litast um. Réttarsalurinn var fóðraður innan með rauðu skarlati og dómarinn var í skósíðum feldi úr sama efni. Glófa hafði hann á höndum úr snjóhvítu, sútuðu lambskinni, með gleraugu á nefi, sem ætlað var, að hann sæi gegnum inn í hugskot manna. Pegar við komum í réttarsalinn, stóð þar yfir réttarhald í hvalrekamáli. Pað mál var þannig vaxið, að fátækur bóndi nokkur, sem var leiguliði auðugs manns, hafði veitt smáhveli fáein í hafís- vök fyrir landi því, er hann bjó á- Landsdrottinn véfengdi þetta og hélt hinu fram, að smáhvelin mundi hafa rekið á land upp og bóndinn stolið þeim úr fjörunni. Nú hafði bóndakonan verið kölluð fyrir réttinn — ólétt og komin að falli. Dómarinn var mikill á velli og rómsterkur, öndóttur í augum og bar hátt höfuðið. Hann lagði ýmsar krókaspurningar fyrir konuna, sem var einurðarlítil og óvön yfirvaldsraustinni. Pvældi hann konuna þangað til, að hún misti valdið yfir jafn-vægiskröft- um sínum og fell í öngvit niður fyrir fætur rauðklædda mannsins með hvítu hendurnar. — Barnið, sem hún fæddi síðar, varð óviti, og máttleysingi annars vegar. Pegar systir mín sá, hvað gerðist, varð hún frá sér numin af ótta og angist. Hún hljóðaði upp og mælti: Guð minn góður! er þetta verndari réttlætisins? — Hún fálmaði fram að dyrunum, rak sig á dyrustafinn og fékk bláa kúlu á gagnaugað hægra megin. Við héldum nú heim og bar ég hana nálega á höndum mín- um og var hún nær dauða en lífi. Víð náðum heim með hörkubrögðum. Nú lagðist systir mín í rekkju og lá rúmföst langa hríð. Stundum var hún með hálf- gildings óráði og þóttist sjá ofsjónir. Pegar þessu hafði farið fram nokkurn tíma, fékk hún bók í hendur, sem heitir »Bókin um lífið«. Hún hafði að geyma margar ræður um »guðsríkið á jörðinni«, »heimiliskristindóm«, »trúna á lífið« o- s. frv. Systir mín las hana með athygli, og hafði bókin þau áhrif á hana, að hún tók að hressast smámsaman og rakna við úr því ómegni, sem hún hafði verið undirorpin.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.