Jörð - 01.09.1940, Blaðsíða 127

Jörð - 01.09.1940, Blaðsíða 127
liætti, að fleiri lög hljóma sam- an í senn, án þess að nokkurs Æta'öar hlaupi snurða á. Skal nú sýnt fram á þetta frá enn fleiri sjónarmiöum. Ég vék aö því áðan, að jafn- vel fjármál nytu góðs af réttri nytjun andans (einkum hinnar verðmætustu tegundar hans) og hefir þjóð vor sannað það ein- mitt á æðsta sviði fjármálanna, ríkissjóði. Með því að kaupa þessa tegund andans því verði, sem tryggir, að hann lendi hjá þeim einum, er allt vilja leggja í sölurnar fyrir hann (en þeir eru vonum fleiri með okkar þjóð), þá auðga menn ekki að- eins sinn eigin anda, heldur sjálfan ríkissjóð jafnvel enn meir. Og er þetta merkilegt dæmi um kontrapunktseðli hins andlega skipulags og þá jafn- merkilegt dæmi um það, hvern- ig hvað styður annað (gagn- stætt samkeppninni!) þar, sem andinn er að verðleikum, virtur. Annað dæmi: Þegar íslend- ingar kaupa sem mestan vín- anda, efla þeir einmitt bezt sjóðinn, sem m. a. gefur út þær bækur, sem (hvað sem inni- haldi þeirra líður) gætu öðrum fremur reynst þess megnugar að kveða niður samkeppnina og þar með tryggt einhug og ein- ræði — huh! afsakið — — e>n... ein... hverja þá hina andlegustu afstöðu, sem ein þjóð getur tekið. Ef frekar þyrfti vitna við um JÖRD yíirburði íslenzkra gáfna (sem ekki þarf), þá myndi ég benda á hinar stórstígu framfarir þjóðarinnar á seinni' árum. Til að sýna sem bezt aragrúa sann- ananna, held ég mig við eitt og sama heygarðshornið í þessari litlu greinargerð: hina merk- ustu af opinberum ráðstöfunum þjóðar vorrar til þess að bezta „merki ' andans sé allt af á boð- stólum í landi voru. Ég nefni að eins eitt dæmi um framfar- irnar: Það er ekki nema rúm öld síðan, að hinn alkunni, gáfaði íslendingur, Jónas Hallgríms- son, kvað (það var raunar fyrsta vísan hans) : „Þetta fjós er furðulangt; fer það varla ofan í mig, af því að lífið er svo strangt, að enginn étur sjálfan sig.“ Nú eru framfarirnar samt orðnar svo miklar, að íslend- ingar hafa sannað, að lifa megi á sjálfum sér. Sönnunin er í skennnstu máli þessi: Þjóðin getur ekki staðist sjálfstæð, nema ríkissjóður hafi nægar tekjur. Nægar tekjur getur hann ekki haft, nema hann hafi einkasölu á verðmætustu tegund andans. M. ö. o. með þvi að leggja fram fé til kaupa á þess- ari tegund, fær þjóðin það fé, sem hún þarf, til þess að geta verið til sem sjálfstæð menn- ingarþjóð og lifir þannig í lík- ingu sagt á blóðinu úr sjálfri sér. og hefði verið svarið fyrir 269
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164

x

Jörð

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Jörð
https://timarit.is/publication/467

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.