Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1944, Síða 99

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1944, Síða 99
MAÐURINN FRÁ NYJA-SJÁLANDI 77 gjaldið var hátt. Fæðið var gott og vel úti látið, og matreiðslusveinarnir dyggir og duglegir. Við hefðum því ekki haft undan neinu að kvarta, ef ekki hefði verið fyrir framkomu verkstjórans gagnvart okkur. ^°gg verkstjóri var stór maður vexti og hið mesta karlmenni að burðum. Hann var hátalaður og róm- ur hans sérlega óviðfeldinn. Hann var ákaflega aðfinningasamur og orð- bragð hans mjög ruddalegt. Honum fanst sumir mennirnir latir og sér- blífnir við vinnuna, sumir þeirra blaufar, og sumir blátt áfram svikulir af ásettu ráði. Hann gekk frá einum skógarhöggsmanninum til annars all- au liðlangan daginn, og að öllum fann bann eitthvað, og lét geysileg stór- yrði dynja á þeim. Ef einhver dirfð- lst að malda í móinn, þá varð hann ennþá verri. Mennirnir þoldu þetta ^la, og margir þeirra hefðu farið burtu úr vinnunni undir eins eftir ^yrstu vikuna, ef það hefði ekki ver- ið vegna þess, að kaupgjaldið var svo bátt, og fæðið svo gott, og skálinn blýr og rúmgóður. Og svo var Hogg bka vanalega þögull og stiltur, þegar bann var kominn inn í skálann að ^oknu dagsverki. Strax fyrsta daginn, sem við vorum við skógarhöggið, fékk Hans West- ^0rá smjörþefinn af stóryrðum °Sgs verkstjóra. Hogg gekk þang- sem Hans var að fella afarstórt tre> horfði á hann nokkur augnablik °g sagði svo alt í einu, að hann kynni ebki að beita öxinni, og að hann væri a eifhöggur, og helti um leið yfir bann nrögnuðum hnjóðsyrðum, og *tlaðl að þrífa öxina af Hansi. En j ans hélt fast í öxina og hvesti jafn- rarnt augun á Hogg. Sneri Hogg þá frá og þagnaði, og reyndi hann aldrei framar að taka öxina af Hansi. Sögðu sumir skógarhöggsmannanna, að hin bláu augu Hansar hefðu orðið býsna dökk og hvöss í þetta sinn og skotið Hogg skelk í bringu. Og þeir tóku eftir því, að Hogg var aldrei eins há- talaður og stórorður eftir það, þegar hann átti tal við Hans. Svo bar við einn sunnudag, þá er við vorum búnir að vinna við skógar- höggið í rúman mánuð, að Hogg brá sér til smábæjar nokkurs, sem var um fimm mílur frá skálanum okkar. Þá fengum við gott tækifæri og næði til að ræða um eitt og annað verkstjór- anum viðvíkjandi. Kom okkur öllum saman um það, að hið óheyrilega, ruddalega orðbragð hans og stöðugu aðfinningar væru með öllu óþolandi. Lögðu nokkrir það til, að einhver okkar talaði við hann í einrúmi og leiddi honum það hógværlega fyrir sjónir, að hann bakaði sér megna ó- vináttu allra skógarhöggsmannanna, ef hann héldi áfram að beita þessum þjösnaskap og fáránlegu stóryrðum við þá. Aðrir vildu, að tveir eða þrír menn væru sendir til fundar við Sullivan timbursala, til þess að láta hann vita alla vöxtu, sem á voru máli þessu, og fá hann til að víkja Hogg úr verkstjórastöðunni og setja annan stiltari og þýðari mann í hans stað. Komu fram fjölmargar tillögur þetta mál áhrærandi, og voru sumar þeirra ærið fáránlegar. Að lokum tók ung- ur maður, Burns að nafni, til máls og sagði: “Að mínu áliti eru allar ykkar upp- ástungur mjög léttvægar. Þið megið vita það, að það yrði aðeins til þess, að gjöra vont verra, ef einhver okkar ætlaði sér þú dul, að reyna til að
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164
Síða 165
Síða 166
Síða 167
Síða 168
Síða 169
Síða 170
Síða 171
Síða 172
Síða 173
Síða 174
Síða 175
Síða 176
Síða 177
Síða 178
Síða 179
Síða 180
Síða 181
Síða 182
Síða 183
Síða 184
Síða 185
Síða 186
Síða 187
Síða 188
Síða 189
Síða 190
Síða 191
Síða 192
Síða 193
Síða 194
Síða 195
Síða 196
Síða 197
Síða 198
Síða 199
Síða 200
Síða 201
Síða 202
Síða 203
Síða 204
Síða 205
Síða 206
Síða 207
Síða 208
Síða 209
Síða 210
Síða 211
Síða 212

x

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga
https://timarit.is/publication/895

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.