Uppeldi og menntun - 01.07.2014, Blaðsíða 10

Uppeldi og menntUn/icelandic JoUrnal of edUcation 23(2) 201410
Við erUm fámenn þjóð
Urriðafossi í Flóa en sú jörð var og er í eigu fjölskyldunnar. Þar stundaði faðir minn
laxveiðar í net öll sumur og við krakkarnir tókum þátt í bústörfum og sveitalífinu. Við
fórum í maí og komum ekki til borgarinnar aftur fyrr en eftir réttir á haustin. Móðurafi
minn bjó á Hvammeyri við Tálknafjörð og þar dvaldi fjölskyldan einnig á sumrin og
þar á ég sterkar rætur.
Ég ólst upp við mikið öryggi og umhyggju. Foreldrar mínir voru sjálfmenntaðir
og fluttu bæði úr sveit til borgarinnar á eftirstríðsárunum eins og algengt var. Þau
helguðu líf sitt hvort öðru og börnum sínum fjórum og lögðu sig fram um að skapa
okkur góðar lífsaðstæður. Við systkinin höfum öll gengið menntaveginn. Það var bara
einhvern veginn eðlilegt að við menntuðum okkur og var aldrei talað neitt sérstaklega
um það. Það var bara hluti af því viðhorfi að maður skyldi standa sig í því sem maður
tæki sér fyrir hendur.
Á þessum tíma bjó fólk þröngt en úthverfin voru að byggjast upp með stærra hús-
næði. Við bjuggum í lítilli íbúð við Leifsgötu og fluttum síðan í raðhús sem foreldrar
mínir byggðu í Árbæjarhverfinu. Þetta var rúmlega 100 fm raðhús og engin höll fyrir
hjón og fjögur börn en mömmu fannst þetta svo fínt að hún bauð fólki að koma til að
fara í bað og nýta sér aðstöðuna. Það var ekki til að monta sig, bara til að gera fólki
gott. Mamma er mikill mannvinur og einkennandi fyrir lífsgildi hennar er umhyggja
og virðing fyrir öðru fólki. Þegar ég hugsa um hvaðan þau gildi koma sem hafa mótað
mig og haft áhrif á lífsviðhorf mín og starfsval, þá rek ég þau beint til bernskunnar og
þeirra viðhorfa sem ég ólst upp við.
Kennaraskólinn
Ég lauk prófi frá Kvennaskólanum í Reykjavík vorið 1969 og fór þá í Kennaraskól-
ann. Mér hefur alltaf liðið vel í skóla og hafði kennara sem voru góðar fyrirmyndir.
Ég var í Austurbæjarskólanum á þeim tíma þegar raðað var í bekki eftir lestrargetu.
Mamma kenndi mér að lesa áður en ég fór í skólann og þess vegna fór ég í besta bekk
og hafði mjög góðan kennara, Dagnýju Valgeirsdóttur. Mér er í bernskuminni fyrsti
skóladagurinn þegar öll sjö ára börn sem voru að hefja skólagönguna biðu ásamt for-
eldrum sínum (mæðrum) eftir úrskurðinum um hvaða bekk þau færu í. Með aukinni
þekkingu og breyttu hugarfari lagðist þetta fyrirkomulag sem betur fer af.
Ég var í Kennaraskólanum á hippatímanum, var í síðasta árganginum sem útskrif-
aðist úr gamla Kennó árið 1973. Kannski var það tilviljun að ég valdi kennaranám,
kannski voru það áhrif frá æskuheimilinu eða skólagöngunni, eða kannski var það
tíðarandinn. Á þessum tíma var mjög algengt að stúlkur veldu stutt starfsnám í stað
þess að fara í langt háskólanám. Það voru nokkuð margar stúlkur sem brautskráðust
úr Kvennaskólanum vorið 1969 sem fóru annaðhvort í kennaranám eða hjúkrunar-
nám.
Framhaldsnám í Bandaríkjunum
Eftir að ég lauk stúdentsprófi frá Kennaraskólanum fór ég í framhaldsnám til Banda-
ríkjanna. Ég kynntist manninum mínum, Bjarna Reynarssyni, á þessum tíma. Hann