Læknablaðið : fylgirit - 01.12.2004, Síða 42

Læknablaðið : fylgirit - 01.12.2004, Síða 42
ÁGRIP ERINDA / XII. VÍSINDARÁÐSTEFNA HÍ E 52 Þróun á tjáningarferjum fyrir DNA bólusetningu hesta ViIhjáliiHir Svansson1, Guðbjörg Ólafsdóttir1, Eliane Marti2, Sigurbjörg Porsteinsdóttir1 ‘Tilraunastöð Háskóla íslands í meinafræði að Keldum, 2Dpt. of Clinical Veterinary Medicine, University of Berne, Sviss vsvanss@mail. rhi.hi. is Inngangur: Tilraunir á músum hafa sýnt að hægt er stýra ónæm- issvari inn á Thl braut með DNA bóluefnum. Sumarexem í hrossum er ofnæmissjúkdómur á Th2 braut sem orsakast af biti mýflugna af ættkvíslinni Culicoides. Komið hefur verið upp til- raunalíkani í hestum þar sem notast er við hurnan serum albumin (HSA) próteinið og gen þess til þróunar á DNA bólusetningaferj- um. Markmið verkefnisins er að þróa öflugar tjáningaferjur fyrir hross sem beina ónæmissvari á Thl braut. Efniviður og aöferðir: Unnið hefur verið með fjórar mismunandi ferjur; ferju A (pcDNA3.1-GS/HSA), ferju B (pcDNA3.1V5- His6/HSA), ferju C (pcDNA3.1-IA/HSA) og ferju D (gWiz-lA/ HSA). Tjáning ferja in vitro var athuguð með lipofectamín gena- leiðslu og ónæmisþrykki. Ferja A og B voru reyndar í hestum og tveir hestar sprautaðir með hvorri ferju ítrekað undir húð og í vöðva. Samanburðarhestar voru bólusettir undir húð með HSA próteini í alum ónæmisglæði. Sérvirk IgG, IgG undirflokka og IgE mótefni voru mæld í ELISA-prófi og boðefnin, IL-4 og y- IFN með rauntíma PCR með þ-actin sem viðmið. Niðurstöður: í kjölfar genabólusetningar með ferjum A og B var ónæmissvörun borin saman við hesta sem bólusettir voru með HSA/alum og höfðu þróað HSA ofnæmi. Bólusetning með ferj- unum gaf mjög veika eða enga ónæmissvörun þrátt fyrir ítrekaðar bólusetningar. Þessi veika svörun reyndist heldur ekki nægilega Thl miðuð og við ögrun eða eflingu með próteinbólusetningu mynduðu hestarnir ofnæmi. Ljóst er að ferjur A og B örva ekki nægilega kröftugt Thl miðlað ónæmissvar. Ferja C var hönnuð með því að setja efliröð (Intron A) inn á ferju B aftan við CMV- stýrilinn. Slíkar efliraðir hafa reynst vera mjög áríðandi fyrir góða tjáningu. Prátt fyrir efliröðina var ferja C verr tjáð í hestafrumum úr húð, lungum og þörmum en ferja B. Því var HSA genið sett inn á ferju af öðrum uppruna, ferju D, sem einnig hefur efliröð IA. Ferja D hefur öflugri tjáningu en B í COS-7 frumum. Verið er að bera tjáningu allra ferjanna fjögurra saman í mismunandi hestafrumulínum. Alyktanir: Tvær tjáningarferjur hafa verið reyndar í hestum og hafa ónæmisviðbrögð ekki verið nægilega Thl miðluð til að verja hestana ofnæmi. Bæta þarf ferjurnar til að efla Thl ónæmissvar, til dæmis með því að auka tjáningu þeirra í hestavefjum. Þakkir: Verkefnið er styrkt af Framleiðnisjóði landbúnaðarins og RANNÍS. E 53 Eru tengsl á milli tíðni keisaraskurða og burðarmáls- dauða á íslandi undanfarin 15 ár? Guðný Jónsdóttir', Ragnheiður I. Bjarnadóttir2, Reynir Tómas Geirsson1-2, Alexander Smárason3 ‘Læknadeild HÍ, 2kvennasvið Landspítala, 3Fjórðungssjúkrahúsið á Akureyri reynirg@landspitali. is Inngangur: Tíðni keisaraskurða hefur víða tvö- eða þrefaldast undanfarna áratugi án þess að burðarmálsdauði hafi lækkað. Á Islandi hefur tíðnin aukist verulega, en burðarmálsdauði lækkað á sama tíma. Heildartölur um burðarmálsdauða gefa þó tak- markaða mynd af því hvort fjölgun keisaraskurða skili sér í færri dauðsföllum fullburða barna. Tengsl aukinnar tíðni keisaraskurða við burðarmálsdauða hjá fullburða börnum á íslandi á tímabilinu 1989-2003 voru athuguð. Efniviður og aðferðir: Upplýsingar um alla einbura >2500g sem fæddust með keisaraskurði og öll börn >2500g, án alvar- legra vanskapnaða, sem dóu burðarmálsdauða, voru fengnar úr fæðingaskráningunni og mæðra-/sjúkraskrám. Breytingar á sam- bandi keisaraskurðatíðni við burðarmálsdauða voru metnar með Pearsons fylgnistuðli. Niðurstöður: Alls fóru 8332 konur í keisaraskurð og 111 börn <2500g dóu burðarmálsdauða. Tíðni keisaraskurða jókst úr 10% í 16,1% (p<0,001), en burðarmálsdauði lækkaði ekki marktækt (meðaltal 2,01/1000). Lækkun burðarmálsdauða fylgdi ekki auk- inni tíðni keisaraskurða hjá fullburða börnum, en þegar heildar- tölur fyrir öll börn voru skoðaðar (1990-2003) var fylgni til staðar (r>0,55; p <0,04). Ályktanir: Aukin tíðni keisaraskurða leiðir ekki til fækkunar dauðsfalla hjá fullburða börnum. Burðarmálsdauði allra fæddra barna lækkar þó samfara fleiri keisaraskurðum. E 54 Árangur ráðgjafar um getnaðarvarnir fyrir fóstureyð- ingu á notkun getnaðarvarna eftir aðgerð Sóley S. Bender1 •2J, Reynir T. Geirsson2-1 'Hjúkrunarfræðideild HI, 2læknadeild HÍ, 3kvennasvið Landspítala ssb@hi.is Inngangur: Ráðgjöf um getnaðarvarnir hefur lítt verið rannsök- uð. Hugmyndafræðilegar forsendur gera ráð fyrir því að með einstaklingshæfðari þjónustu sé verið að stuðla að betri meðferð- arheldni í notkun getnaðarvarna. Tilgangur þessarar rannsóknar var að skoða hvort ráðgjöf um getnaðarvarnir fyrir fóstureyðingu hefði áhrif á notkun getnaðarvarna eftir aðgerð. EfniviAur og aAferðir: Konum var tilviljunarkennt raðað í til- rauna- (T) og samanburðarhóp (S). Alls voru 148 konur í tilrauna- hópi og 128 í samanburðarhópi. Tilraunahópurinn fékk sérstakt ráðgjafarviðtal um getnaðarvarnir fyrir aðgerð en samanburð- arhópurinn venjulega þjónustu. Tekin voru viðtöl við konur í báðum hópum um 4-6 mánuðum eftir aðgerðina og spurt um notkun getnaðarvarna. Niðurstöður: Enginn munur var á hópunum varðandi notkun getnaðarvarna eftir fóstureyðingu. Um 85% beggja hópa not- uðu getnaðarvarnir eftir aðgerð. Samkvæmt því hafði ráðgjöfin ekki áhrif. Hóparnir voru þó marktækt ólíkir hvaða varðaði aldur (meðalaldur T-hópur 22,1 ár; S-hópur 26,7 ár) og barn- eignir (ekkert barn 60% í T-hópi og 39% í S-hópi). Konur í T- hópi voru minna menntaðar, síður í sambúð eða giftar og höfðu sjaldnar farið í fóstureyðingu áður heldur en konur í S-hópnum. Algengustu getnaðarvarnir sem konur í báðum hópum notuðu eftir fóstureyðingu voru pillan (T-hópur 61%, S-hópur 58%) og hormónasprautan (T-hópur 12%,S-hópur 11%). Ályktanir: Ekki er unnt að draga afdráttarlausa ályktun af niður- 42 Læknablaðið/fylgirit 50 2004/90
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116

x

Læknablaðið : fylgirit

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Læknablaðið : fylgirit
https://timarit.is/publication/991

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.