Gefn - 01.07.1871, Qupperneq 53

55
allri heiðinni trú; þess vegna er Úrarhorn nægtahorn og
lind allrar blessunar og alls gróða; það er fagurt sem sólin,
Arjuna, og frjósælt sem jörðin, Arúra (apoupa) og Urvara;
það er svelgur hafsius oglífsvelgur heimsins; það horn sem
sólarguðinn hellirúr yfir jörðina unaði ogauði; það er sama
sem kvörn Fróða eða Grotti, sem malaði gull og frið, en
líka stríð og styrjöld; það er horn Amaltheu sem Júpíter
gaf Melisseus’ dætrum til að hlessa jörðina með1 *); það er
hornið sem {'órr drakk af hjá Útgarða-Loka; það eru horn
Goðmundar á Glæsisvöllum sem nefndust Grímar og það
eru hornin Hvítíngar sem Ólafur Tryggvason fékk úr Jötun-
heimum og týndust með honum við Svoldur; það er Urðar-
brunnur og Mímisbrunnur sem öll vitska var í fólgin; það
er silfurhorn Aðils konúngs sem Beigaður sáði gullinu úr
á Fýrisvöllum: það er Sampo hjá Finnum og Cornu Copiae
hjá Rómverjum; það er sólarborð Etíópanna sem sagt var
fullt af öllum gæðurn5); það er lampi (olíukrukka) Aladíns
sem veitti allar óskir, það er sú gullna skál sem Hebe skeink-
ir Herkúlesi af ódauðleikans vín, það er hið heilaga ker
sem nefndist Gral og drykkjaði hetjurnar við Artus’ borð,
það er örk sáttmálans sem Móses lagði Guðs vitnisburð í
til blessunar fyrir Israels lýð, það er kaleikurinn með Jesú
blóði sem gerir mennina sæla. Svona hánga allar hugmyndir
saman, svona má rekja þær úr heiðindóminum til vor. Allur
heiðindómurinn er eintórn lofgjörð guðs. Öll heiðin trú er
trú á sannan guð, hvort heldur hún er framin með mann-
blótum3), skurðgoðadýrkun eða hversu afkáraleg sem hún
J) Diodor. L. 3. 68: ánó raórrji; zrjv ympav ’ApaÁ&sca; xépa;
óvopaadrjvar otb xac rob; psraysvsffrápoo; áv9pu>7tou; dcá rrjv
nposcprjpsvrjv acrcav rrjv xparcarrjv yrjv xac 7ia.vrooa.7ioT; xapnoT;
n/rjáooaav woaúrco; ’ApaXásc'a; xspa; npoaayopsóscv.
%) Herod. L. 3. c. 17, 18. Mela L. 3. 9. Pausan. L. 1. c. 33;
6. c. 26.
3) Mannblót eru framin af því menn vilja gefa guði það besta