Gefn - 01.07.1871, Blaðsíða 57

59
goð, heldur til að brjóta þau, og þar með sló hann goðið
kvlfuhögg eins og Kolbeinn sterki gerði við þ>ór að boði
Ólafs helga; en þar sem út úr líkneski þórs þustu völskur
og mýs, þá hrundi út úr Siva-steininum svo mikil gimsteina-
hrúga að mörg hundruð millíónum punda nam; og þá skildu
allir hvers vegna Braminarnir hefði haft svo mikið í boði.
Til suðurlanda íiuttust engar sögur af neinum afreks-
verkum eða atburðum hjá þessum þjóðum, og höfum vér þó
enga ástæðu til að halda að þar hafi ekkert gerst. Vér
þekkjum engar þess liáttar samgaungur fyrr en á 10. öld e.
Kr., þegar samníngurinn var gerður á milli Olegs og Mikla-
garðskeisaraJ). Allt er eins og dautt, og litarlaust, þó Kle-
archus Solensis segi lauslega frá að Skytar hafi verið mjög
auðugir og sællífir, sem ætíð er merki menntunar og lífs-
nautnar, hvernig sem hún nú kann að vera — hvaða Skytar
það voru, eða hvar, vitutn vér ekki — og að höfðíngskonur
þeirra hafi látið merkja J>rakakonur þrældómsteiknum. Ti-
monax taldi 50 Skyta-þjóöir -), svo eitthvað má hafa gerst
í norðurheiminum. En þaðangengu engar sögur; vérvitum
hreint út sagt ekkert um þá af griskum eða latínskum rit-
höfundum (sem voru þeir einustu allt fram að dögum Ara,
sem settu nokkuð á bækur um þessi efni) nema það sem eg
hefi talið hér á uudan, og svo fáein nöfn. Vér heyrum
nefnda einstöku skvtiska konúnga, svo sem Jandysus* * 3), er
átti að hafa lifað á dögum Sesostris; Hæmus er og talinn
Skytakonúngur, en svo sýnist sem þeir Skytar hafi verið
þ>rakar, því Hæmus er fjall í prakíu4); hans son var Eri-
>) AnO 1853. p. 235.
s) Schol. Ap. Rhod. IV. 321.
3) Eg get ímyndað mer þetta nafn sem finnskt. Andri var án
efa finnskur jötunn og sögunni um hann er hlandað saman við
norræn nöfn miklu ýngri. Andrarum er örnefni á Skáni, sjálf-
sagt frá Finna tíð.
*) Apollodorus leiðir Hæmus af at]xa, blóð, en nær er að bera