Gefn - 01.07.1871, Side 91

93
Ástarvísa
Hjartað mitt góða á heilagri stund
höfuðið reistu af miðnætur blund
við þig því vildi jeg tala
það er elskunnar mál það er ástfagurt hljóð
sem að æðarnar kveða og hjartnanna blóð
meðan sóleyjar blómgvast um bala
f>ú ert töfrandi sól þú ert tælandi mynd
og sú tindrandi glóbjarta himnanna lind
hún er ekkert við hliðina’ á þér
þú ert hvít eins og sujór þú ert lirein eins og mjöll
þú ert há eins og von er því þig ólu fjöll
sem að strita við stjarnanna her
þ>egar sól gyllir lund þegar sjórinn er blár
þegar sverðlilja fellir um miðnætti tár
þegar dimt er og saungfuglinn sefur
þegar túnglskinið sofnaðri titrar á rós
meðan trén standa kyr við hið heilaga ljós
sem að heiminn í hálfrökkri vefur
þ>á ertú mér í hug eins í birtu sem blund
jatnt um blómanna tíð sem um vetrarins stund
hvernig skyldi mitt hjarta þér gleyma
Og hvert sinn er eg sofna eg hugsa til þín
þú ert seinasta fegursta hugsanin mín
og um þig vil eg dæma og dreyma