Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

Árgangur

Árbók Hins íslenzka fornleifafélags - 01.01.1910, Blaðsíða 45

Árbók Hins íslenzka fornleifafélags - 01.01.1910, Blaðsíða 45
45 Holt. Þá hyggur hann að vaðið á Þverá hjá Dúfþaksholti, sem nú er kallað SíMsvað, hafi verið kent við bæinn og kallað Holtsvað, og að það sé »Holtsvað« það, er Njála nefnir. Þá verði óþarfi að aðgreina »Holtsvað« og »Holtavað«. Hjá þessu vaði hafi Flosi vel getað beðið Sigfússona og sent Ingjaldi á Keldum orð að finna sig þar. Þaðan mundi Ingjaldur svo heim ríða fyrst og síðan til þings. Og þar mundi hinn hentugasti samkomustaður til að skifta liði, þá er brennumanna skyldi leita. Hið eina, sem mælir á móti þessu er það, að það er ærið ólík- legt og ólíkt venjunni, að bærinn hafi ekki verið kendur við Dúf- þak fyr en mörgum öldum eftir hans dag, þó hann væri svo gott sem landnámsmaður þar. Landnáma nefnir líka »Dúfþaksholt«. Samt gæti nú verið, að enda þó bærinn hafi strax fengið sitt fulla nafn, þá hafi vaðið verið kent við hann með þeim hætti, að stytta nafnið: nefna Holtsvað í staðinn fyrir Búfþaksholtsvað, það er að segja, ef vaðið hefir nokkurntíma verið kent við bæinn. Það er eins með þetta, eins og hverja aðra getgátu, sem aldrei er unt að fá vissu um. Maður getur í hæsta lagi sagt: Það er mögulegt. Þessi möguleiki: að Sikisvað sé sama sem Holtsvað, útilokar ekki þann möguleik, að Eyjarvaðið á Þjórsá hafi fyrst fram eftir öldum verið kallað Holtavað, og einn af Njálu afriturum, sem þekti það, hafi vilst á því. Eg minnist ekki að hafa fullyrt neitt í þessu máli áður, og gjöri það ekki enn Og eg álit tilgátu Skúla þess verða, að komast í Árbók Fornl.íél. En ekki sé eg ástæðu til að falla frá því, sem eg hefi áður ritað um þetta efni. Hver kunnugur maður getur aðhylst þá skoðun, sem honum þykir líklegust. <* Niðurlagsorð rannsókna minna. Það er ósk raín, að Árbók Fornleifafélagsins beri það með sér, að um leið og eg hætti nú rannsóknarferðum fyrir félagið votta eg því, sérílagi stjórn þess og formanni þess, mínar beztu þakkir fyrir framkomu sína gagnvart mér. Og jafnframt bið eg félagið og þjóð mina yfir höfuð velvirðing- ar á aðgjörðum mínum í því efni. Mér er það ljóst að verk mín standa til bóta. Það gjöra öll mannaverk, og eftír atvikum ekki sízt mín. Eg hefi nú »farið það, sem eg hefi komist um landið. Eg treysti mér ekki að fara víðar, þótt félagið héldi rannsóknarferðum áfram, sem það mun ekki gjöra.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101

x

Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Árbók Hins íslenzka fornleifafélags
https://timarit.is/publication/97

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.