Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

Árgangur

Árbók Hins íslenzka fornleifafélags - 01.01.1964, Síða 95

Árbók Hins íslenzka fornleifafélags - 01.01.1964, Síða 95
VATNSBÆJA-ENGI 97 var landi, mislangur eftir grasmagni og þreki verkamannsins, og ýtt að landi, eða upp á land, síðan var næsti hluti skárans tekinn á sama hátt og ýtt að fyrstu ýtunni, og svo hver af öðrum, þar til allur skárinn var kominn í ýtur upp við land. Ef fleiri menn voru í samverki, svo sem oftast var, gengu þeir saman tveir til þrír á ýturnar og ýttu þeim á undan sér upp á þurrt land. Var þetta eitt af allra erfiðustu verkum við votheyskapinn og ekki ætlandi öðrum en fullþroskuðum karlmönnum. Við þetta verk voru notaðar svonefndar ýtuhrífur, sem voru miklu efnismeiri og sterkari en venjulegar hrífur. í sumum stararflögum var góður botn sem kallað var, þ. e. a. s. sléttur og harður sandbotn, en aldrei var grasið þétt þar sem svo hagaði til. Annars staðar, þar sem gróður var þéttur og þroska- mikill, var grasrótin svo samfelld, að hún hélt manni uppi, þótt undir henni væri þykkt lag af leir (sennilega kísilgúr) og rotnuðum jurtaleifum. Víða voru þó ógrónar rotskellur og engar rætur til að halda manni uppi, og sökk maður þá niður gegnum eðjuna á fast- an sandbotn, sem alls staðar var undir henni. Kom þá fyrir, að annar fótur manns hvíldi á rótartodda í fetsdýpi eða minna frá vatnsyfirborði, en hinn fóturinn í mjaðmardýpi. Enn var það til, að leireðjan var svo þykk (2—3 fet), að hún náði næstum upp að yfirborði vatnsins, og væri þar ekki jafn og samfelldur gróður, varð að vaða gegnum þykka og límkennda eðjuna. Gaus þá upp megn óþefur af rotnuðum j urtaleifunum. Mjög var erfitt að vinna þessar rotflögur, sérstaklega að ýta skárunum yfir gróðurtoddana, en verkamaðurinn hálf-fastur í roteðjunni. Oft kom það fyrir, að þar sem í ár var þétt og samfelld grasrót, voru næsta sumar komnar miklar rotskellur, sem ekki greru upp að fullu fyrr en eftir nokkur ár. Eftir að búið var að ýta upp störinni, var grasið borið í fanginu á þurrkvöll og dreift til þerris, og var það mjög erfitt verk. Víða var samt svo raklent nærri ýtunum, að ógerlegt var að koma heyinu í flekk á þennan hátt. Varð þá að leggja það á reipi, draga í hagldir og hnýta hlassinu í trékefli, sem fest var á báðum endum með aktaugum í aktygi hesta, sem síðan drógu það þangað sem jarðvegur var nægilega þurr, og grasinu síðan dreift í hæfilega þykkan flekk. Þetta var kallað að draga upp hey eða uppdráttur. Upp úr aldamótunum komu í verzlanir á Húsavík heykvíslar þrí- arma, sem reyndust hið mesta þarfaþing, sérstaklega við vothey- skapinn, og þykja nú ómissandi á hverju heimili við heyskapar- 7
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150

x

Árbók Hins íslenzka fornleifafélags

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Árbók Hins íslenzka fornleifafélags
https://timarit.is/publication/97

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.