Réttur - 01.01.1951, Blaðsíða 32

M. ILJÍN:
Öld skynseminnar
Á ævi okkar allra koma þær stundir að við viljum gjarna líta
yfir farinn veg. Og því meiri sem afrek okkar hafa verið á liðnum
árum, með þeim mun meiri djörfung horfum við til framtíðar-
innar.
Þessu er eins farið um þjóðir og um einstaklinga. Á hátíðisdög-
um sínum líta sovétþjóðirnar til baka yfir liðin ár og gleðjast yfir
sköpunarstarfi milljónanna.
Einn þessara mikilsverðu hátíðisdaga er 7. nóvember. Á þeim
degi er þjóð okkar vön að gera allsherjar mat á landi sínu og
búskap. Og í hvert skipti hefur hún getað staðfest með gleði og
stolti að mikið hefur áunnizt. Það er ekki ýkja langt síðan fossarnir
í Dnépr skiptu ánni i tvo hluta.
En þar sem fossinn steyptist áður fram um flúðir og kletta sigla
nú skipin óhindrað leiðar sinnar í dag er Dnépr hlýðinn þjónn
okkar; hún rekur vélar í verksmiðjum okkar og heggur kolin
djúpt í jörðu í Donbas námunum.
Skipstjórar sem sigla á Volgu þurfa ekki framar að vera á verði
fyrir grynningum; Volga er nú djúp og örugg siglingaleið alla
Ieið frá Kaspíhafi til Moskvu.
Og þar sem áður voru hinar víðáttumiklu eyðimerkur austan
Kaspíhafsins skrýðist landið nýjum gróðri, bómull og vínber vaxa
þar sem auðn var áður. Og hirðingjarnir hafa tekið sér fasta bú-
staði.
Það er ekki hægt að telja upp allt sem þjóð okkar hefur afrekað,
en hitt sem ógert er eru heldur engir smámunir.'
Hið mikla verk við endurbyggingu Dnépr árinnar er aðeins
hálfnað. Á hverju ári þegar vorflóðin koma renna milljarðar
kúbíkmetra af „óþörfu“ vatni yfir stífluna til sjávar. En getum
við hugsað okkur að nokkuð sé óþarft eða nokkru ofaukið í okkar