Réttur - 01.01.1951, Blaðsíða 99

RÉTTUR
99
1. Dregið úr framkvæmdum ríkisins og fjárveitingavaldið dregið
úr höndum þjóðarinnar. Það þarf engum blöðum um það að fletta,
hver þörf þjóðinni er á því, að ríkisvaldinu sé beitt af þeim krafti,
sem frekast er hægt, til þess að auka framleiðslu landsmanna og
efla verklegar framkvæmdir þjóðarinnar. Síðan 1947 hafa hins-
vegar verklegar framkvæmdir samkvæmt fjárlögunum í sífellu
orðið minni og minni þáttur í útgjöldum ríkisins (minnkað úr
15% niður 7%) og nú er svo komið að tilfinnanlega skortir á að
unnið sé að vegagerð, hafnargerðum, raforkuframkvæmdum og
öðrum nauðsynjaframkvæmdum þjóðarinnar, þó nægilegt vinnu-
afl sé til, — menn bíði beinlínis atvinnulausir eftir vinnunni —
og stórvirk tæki, sem þjóðin á bíði aðgerðalaus eftir mannshönd-
inni. Hver er hin dauða hönd, sem lagst hefur hér á og bannar
þjóðinni að nota nýfengin tæki sín til fulls, til þess að láta menn-
ina, sem nú eru atvinnulausir, skapa nauðsynlegar umbætur fyrir
þjóðlíf vort. Ríkisstjórnin afsakar sig með hinu gamalkunna að það
séu engir peningar til, það verði að vera greiðslujöfnuður á fjár-
lögunum — og þessvegna verði fólkið að fara á mis við verklegar
framkvæmdir og — á mis við að fá að vinna. En hér er verið aS
blekkja þjóðjna. í fyrsta lagi, þá er hægt að tryggja ríkissjóði
meira fé, með því að hagnýta verzlunargróða nokkurra auðmanna
fyrir þjóðarheildina. En í öðru lagi, þótt það ekki væri kleift eða
nægði ekki, þá er enganveginn óhjákvæmilegt, á atvinnuleysistím-
um, að afgreiða fjárlög greiðsluhallalaus. Það gerir þjóðhagslega
ekkert til, þótt ríkið safni skuldum hjá ríkisbanka, ef það er gert
til þess að láta verkamenn, sem ella væru atvinnulausir, vinna
nauðsynlega vinnu fyrir þjóðarbúið. Slíkt hafa hinar varfærnustu
stjórnir gert á atvinnuleysistímum, t. d. sósíaldemókratastjórn
Svíþjóðar á krepputímabilinu eftir 1930, og þessa aðferð viður-
kenna allir frjálslyndir borgaralegir hagfræðingar. En ríkisstjórnin
á íslandi hefur, án þess að spyrja Alþingi íslendinga, skuldbundið
sig til þess að nota ekki þessa sjálfsögðu aðferð til þess að bæta
úr atvinnuleysi og auðga þjóðina. Ríkisstjórnin skuldbatt sig með
samningi við Bandaríkjastjórn 3. júlí 1948 til að „afgreiða fjárlögin
hallalaus". Það er grein II., c-liður í Marshallsamningnum svo-