Kirkjuritið - 01.12.1972, Síða 8

Kirkjuritið - 01.12.1972, Síða 8
 heyrða. Þvl að daglegt brauð er mikil Guðs gjöf. Velkomin sértu, mylla." „Þökk." Og árin liðu, og prestar komu og fóru, en söfnuðurinn var samur. Og sóknin var söm og kirkjan hin sama, Guðsorðið sama. Skammt neðan kirkjunnar reis einnig skóli. „Og hver ert þú?" sagði kirkjan. „Skóli er ég reyndar. Margir slík- ir eru byggðir um gervallt landið. Ég á að gera menn úr börnum. Með þekkingu." „Guðhrœdda menn?" „Að sjálfsögðu." „Gott er það. Velkominn vertu, skóli. Börnin, um þau er nœstum mest vert af öllu, sem oss er á hend. ur falið. Láttu þér annt um þau. Kenndu þeim að byrja daginn á morgunsöng og bœn til Föður vors og gerðu þau að upplýstum, vitrum og þrautgóðum mönnum, þá verður þú mér til mestu hjálpar, skóli." „Þökk." Og árin liðu. Og prestar fóru og komu. Sóknin var söm, þótt sjá mœtti breytingar. Nú gengu bœndur beinni, börnin betur til fara, og sálmasöng- urinn í kirkjunni varð hreinni, mönn- um varð betur til vina. En kirkjan var söm. Dag nokkurn var svo sam- komuhús reist. „Hver ert þú?" spurði kirkjan. „A, veiztu það ekki? Ég er sam- komuhús. Þau eru mörg byggð um gervallf landið." „Og hvað er þér á höndum?" „Hvað, já—, í mér œtla þeir að iðka leikfimi — t.d." „Nú, — já, — gott er nú það. Hvað fleira?" „Já, svo — svo geta þeir einnig haldið fundi og flutt erindi í mér — sérðu." „Erindi?" „Já, svona — rœður — sum sé. „Þœr fá þeir nú hjá mér." „Já, — en •—- það er ekki nóg — sérðu." „Nú, — þannig — já, — ég — dugi þeim ekki lengur." „Nei, — við verðum að fá að gera eitthvað dálítið meira en ganga í kirkju einungis." „Hvað þá?" „Já, þeir ungu t.d., — þeir þurfo að skemmta sér dálítið, — fá svona smá — dansleik, — er ekki svo? „Þeir ungu að skemmta sér? Þeif hafa nú skemmt sér undanfarin 500 ár, — þótt þú vœrir ekki." „Já, reyndar, jú, — á heimilunum- En-----------." „Nú, heimilin duga kannski ekkí heldur?" „Jú, jú, — þ.e.a.s. tlmarnir breyt' ast nú. O.s.frv." „Þú ert mér hálfgerð ráðgáta, þ° — samkomuhús. Það er líkast þvl' að þú sért að dylja mig einhvers, sem þú vilt ekki við gangast. Surnt af þvi, sem þú segir, er nógu gott' en sumt veldur mér sannarlega tals verðum áhyggjum. Ég get ekki boð ið þig velkomið, fyrr en ég se, hvers þú dugar." „Ekki það? Það hefur reyndar eng- inn beðið þig að bjóða oss velkom- in. Það er ekki frekar þitt en v°' hinna að bjóða einhvern velkomin°; Þú gleymir víst, að nú heitir e 1 294
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100

x

Kirkjuritið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.