Tímarit Máls og menningar


Tímarit Máls og menningar - 01.07.1946, Page 102

Tímarit Máls og menningar - 01.07.1946, Page 102
212 TÍMARIT MÁLS OG MENNINGAR manneskjurnar að lenda undir svipunni. Oftast vissum við að búið var að ákveða að þær skyldu deyja. Böðlarnir létu, er þannig stóð á, höggin lenda á nýrunum, svo að þau losnuðu og fórnarlambinu tók að blæða inn, en það hafði dauðann í för með sér innan fárra daga. Fyrir kom, að fanginn missti meðvitundina meðan á mis- þyrmingunni stóð. Var þá ausið nokkrum fötum af vatni yfir hann og hýðingunni síðan haldið áfram. Hið svokallaða Revíer eða sjúkrahús er einnig þáttur út af fyrir sig. Meðal fanganna var það ætíð nefnt forgarður líkbrennsluhússins, og það var réttnefni. Því var komið fyrir í gömlum, lágum, dinnnum og rökum, ótrúlega ó- hreinum bröggum í hinum svokölluðu gömlu fangabúðum. Milli 800—1200 sjúklingar lágu þarna að staðaldri. Rúmin voru í tveim- ur röðum, hengirúm fyrir ofan, og tveir og tveir í hverju fleti eins og venja var í fangabúðunum. Gyðingarnir lágu þrír eða fjórir í sama bæli. Eins og sagt hefur verið, voru læknarnir á sjúkrahúsinu einnig fangar. í Stutthof fangabúðunum voru allir læknar pólskir nema tveir, litháiskur prófessor og ungur litháiskur læknir. Þeir höfðu allir að undanteknum þeim síðastnefndu verið í haldi í fangabúð- um síðan í september 1939. Þeir höfðu smám saman sljófgazt og spilzt svo mjög af því, sem þeir sjálfir höfðu orðið að þola og af þeim skilyrðum, sem þeir áttu við að búa, að ekkert, alls ekkert fékk á þá lengur. Þeir höfðu smám saman orðið að sadistum. Allar aðgerðir fóru auðvitað fram án deyfingar. Þær voru fram- kvæmdar í stofu, þar sem 30—40 manns stóðu að jafnaði með daun- ill, vætlandi sár og biðu þess að fá umbúnað. Læknarnir framkvæmdu aðgerðirnar, jafnvel þær stærstu, á þann hátt að sjúklingurinn var látinn liggja á bekk, sem allur lykt- aði af blóði og greftri. Sjúklingurinn var „deyfður“ með því, að fæturnir voru reyrðir við bekkinn og nokkrir hjúkrunarmenn, sem höfðu misst alla mannrænu alveg eins og læknarnir, liéldu höfði og fótum sjúklingsins. Ef sjúklingurinn var órólegur eða hann kveinkaði sér, fékk hann nokkur hnefahögg í andlitið, þangað til hann varð rólegur. Þetta var hin eina deyfing, sem höfð var um hönd í Stutthof. Læknarnir
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124
Page 125
Page 126
Page 127
Page 128
Page 129
Page 130
Page 131
Page 132

x

Tímarit Máls og menningar

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Tímarit Máls og menningar
https://timarit.is/publication/1109

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.