Tímarit Máls og menningar


Tímarit Máls og menningar - 01.02.2012, Side 45

Tímarit Máls og menningar - 01.02.2012, Side 45
TMM 2012 · 1 45 Hallgrímur Helgason Kona fer undir vatn Guðrún frá Lundi. Nafnið hljómar eins og Forni Hvammur, ilmar eins og taða, og bragðast eins og soðbrauð, eitthvað gamalt og gott, sem vekur upp ljúfa væntumþykju, fortíðarþrá og kveikir bros. Ég hef tekið eftir því: Alltaf þegar Guðrún frá Lundi er nefnd á nafn fer fólk að brosa, að hlæja. Laxness lætur fólk kasta aftur höfði, Þórbergur framkallar hneigingu, Steinn gerir menn steinhljóða, Guð- bergur gerir fólki stút á munn og alltaf þegar Dagur er nefndur á nafn fara menn umsvifalaust að gyrða sig (ekki spyrja mig hversvegna) en þegar sú gamla frá Lundi dúkkar upp í samræðum fer fólkið að hlæja og slakar á. Öllum þykir vænt um hana en enginn tekur hana alvarlega. Dalalíf. Lengsta skáldsaga Íslands en léttvæg fundin. Hversvegna? Ekki kennd í skólum. Ekki með í miðjunni. Ófáanleg í bókabúðum. Hálfsársbið á bókasöfnum. Það þurfti heilt málþing til að maður færi að lesa. Og það var ekki auðvelt. Því fyrst var að útvega sér eintök. Það tók hálfan vetur að hafa upp á manni sem vildi selja. (Sjálfsagt hefði verið auðveldara að redda sér tveimur kílóum af heróíni í Reykjavík en fimm bindum af Dalalífi.) Röddin í símanum sagði: „Ég verð á hvítum sendiferðabíl á bílastæðinu fyrir utan Snælandsvídeó klukkan fimm á morgun. Kondu með cash.“ Og áhrifin voru svipuð og af dópi. Þegar maður var byrjaður var erfitt að hætta. Og þó er bókin 2.189 blaðsíður að lengd. Kæmi sagan út í dag yrði sagt í Kiljunni: „Jú jú, hún er ágæt. En það hefði mátt stytta hana um svona 1500 blaðsíður.“ Dalalíf er í raun ekki bók heldur dalur fullur af bæjum og fólki, veröld sem var, því þrátt fyrir allt trúir maður því að svona hafi lífið á Íslandi verið á torfbæjaröldunum fyrir þá tuttugustu. Það litla sem maður vissi um Dalalíf áður en lesturinn hófst var að í þeirri bók væri „alltaf verið að drekka kaffi“. Flestar bækur fá sínar klisjur, með réttu og með röngu, og það virðist nánast engin leið að hrista þær af. Sjálfstætt fólk er „hetjusaga hins sjálfstæða Íslendings“
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132
Side 133
Side 134
Side 135
Side 136
Side 137
Side 138
Side 139
Side 140
Side 141
Side 142
Side 143
Side 144

x

Tímarit Máls og menningar

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Máls og menningar
https://timarit.is/publication/1109

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.