Skírnir - 01.01.1856, Qupperneq 16

18
FRÉTTIR.
Daninörk.
íngar á efni alríkisskránnar, meí) því og, afe þíngib haffei í fyrra af-
salaí) sér öllu tilkalli til þess, þegar þafe sendi konúngi ávarp sitt.
— þessa ávarps er getií) í Skími þeim 'í fyrra 15. bls. — J>essi
„sjálfsagíia” klausa nefndarinnar var og gjörí) næsta hlægileg í
sumum dagblöbum i Danmörku, og alstaöar var hún vegin og fundin
Iétt; var meibal annars bent á þaib, aí) seinni hluti klausunnar væri
ekki annai) en snúníngur um sjálfan sig, en hinn fyrri gerfei eins
og ráfe fyrir, afe stjórnarskipun alríkisins mundi nú ekki eiga langan
aldur, og þótti blafeamönnum ráfeagerfe sú ósæmileg. En ekki munu
nefndarmenn vera eins spámannlega vaxnir og Grettir, svo líklegt
er, afe spár þeirra eigi langan aldur. Málife var nú rætt, og sam-
þykkt á landsþínginu mefe 38 atkv. gegn 10, sífean var þafe sent
þjófeþínginu. þafe var afráfeife, afe ekki skyldi setja neina nefnd í
málife, heldur ræfea þafe þegar. Forseti stakk upp á því, afe ekki
skyldu vera nema tvær umræfeur þessa máls, og var þvi hlítt. Yife
fyrstu umræfeu málsins virtist sem mjög fáir efea jafnvel enginn væri
ánægfeur mefe alríkisskrána, en þó var enda mikill munur á skofeun
manna, og gjörfeist mikill sveitadráttur. A eina hönd voru bænda-
vinir og Tscherning mefe sínum mönnum á móti ráfegjöfunum, en
ráfegjafa megin voru j)eir Monrad og flestir þjófeemismenn. | Nú varfe
mikil máls umræfea. Monrad og hans menn játtu því reyndar, afe
alstjórnarlögin væru ekki nærri því eins gófe, og menn gætu óskafe
sér, en eptir því sem nú á stæfei væri ekki afe vonast til afe fá
önnur betri, og betra væri þó afe veifa röngu tré en öngu. Tscher-
ning aptur á mót og ýmsir af bændavinum tóku óþyrmilega í lög
þessi, og báru þeir ráfegjöfimum þafe á brýn, afe þeir heffeu ekki
efnt þau heit sín, afe gefa frjálsa alstjórnarskipuu. Tscherning
sagfei mefeal annars, afe eptir því sem alríkisskráin væri nú samin
(sjá 14., 15., 20., 22. og 45. gr.), ])á væri konúngi hnýtt aptan í
leyndarráfe sitt, og þannig skerfe helgi konúngdómsins, þafe væri líkt
því, sem Danmörk ætti nú afe nýju afe lifa aldir þær, sem runnu
fýrir 1660; þá fann hann og afe kosníngarréttinum, og áleit afe
lyktum, afe betra væri afe hafa enga alríkisskrá en slíka sem
þessi væri, því betra væri autt rúm en illa skipafe. Nú leit
svo út, sem málinu mundi verfea hrundife; en þafe fór á annan veg.
Sumir þíngmenn vildu mifela málum, og gjalda jákvæfei á mefe ýms-