Gefn - 01.07.1871, Qupperneq 34

36
sögusögnum Inda, og þó margt sé þar ótrúlegt, þá er þaö
samt flest bygt á einhverjum sannleika. Eptir hans sögn
létu sumir rithöfundar Hyperboreana vera í Asíu og kallast
Attacora1); hann sagði þeir yrði þúsund ára gamlir og þar
væri mikill sælustaður. En þetta er indisk trú; þeir héldu
að í norðri væri sæluland, og kölluðu það Uttara-kuru; það
er af sanskrít-rót ulr að rísa, hefjast; udici og udac ernorður
o: hálendi, sama hugmynd og eg gat um áður á bls. 31;
udire er »að hefjast upp«, rísa, uda — griskt uðaip, lat. unda,
ísl. uðr og unnr (bylgja) = hafið, það sem rís hátt [haf er
líka af »að hefja« og merkir það sem rís); uttara er í lstu
merkíngu: hafinn, í 2. merk. norður. Kuru er Qall-lendi,
hálendi, og sama orð og sanskr. giri, zend. gairi, afghan.
ghur, sem allt merkir fjall; Uttara-kuru merkirþví »norður-
fjöll« og norðurland. — í griskri bók sem eignuð liefir verið
Plútarkus (de fluv. 4. 3)'1) er sagt að hjá Gangesfljótinu sé
Qall það er nefnist uppstigníngarfjall CAvo-oáy/) og kallist svo
af því Helíus (sólarguðinn) sá þar gyðju þá er Anaxibia heit-
ir, sem undi þar; hann varð ástfánginn í henni og elti
hana, en hún flýði í musteri Artemisar Orþíu, sem er á
fjalli því er Koryfe heitir, og hvarf þar; en guðinn fylgdi
á eptir, og þegar hann ekki náði henni, þá steig hann þar
upp af fjallinu syrgjandi á himininn, o<r því heitir það upp-
stigníngarfjall. þetta er auðsjáanlega líkíngarsaga, um morg-
unsólina sem eltir aptureldínguna eða morgunbjarmann,
sem sagan kallar Anaxibia; það mun varla vera griskt orð,
heldur eitthvert annað afbakað orð; morgunbjarminn eða
morgunroðinn flýr fyrir morgunsólinni og inn í musteri Ar-
‘) Plin. H. N. L. IV. c. 12. VI. c. 17. Eiginlega segir Plinius:
„eadem qua Hyperborei degunt temperie“; en á enum fyrra
staðnum stendur: „Quidam eos in prima parte Asiae litorum
posuere, non in Europa, quia sunt ibi similitudine et situs
Attacorum nomine“ . . . Sjá ath. seinast.
*) Miiller, fragm. hist. Graec. II. 441.