Aldamót - 01.01.1894, Page 127
127
Dynur hríðin dimraura gluggum á,
dynur hríð í brjósti lika þá:
Samvizkunnar harða vetrarhrið,
hjartað lemur, vekur sorg og strið.
Minnist hann nú fyrri árin á:
Ótalmarga synd hann drýgði þá.
Man hann gálaust glens og raus og hjal,
guðlöstunarorð og kesknistal,
eigingirni, Ijettúðarfullt líf,
lítilsvert og fánýtt þras og kíf.
Ónýtt líf og illa notuð tið
ásakar hanu bæði fyr og síð. —
En er myrkið yíirstígur svart,
inni kveykt er ljósið skært og bjart;
og er frost og kuldi kvelur þjóð,
kveykt er þá í ofnum logheit gióð;
og er hríðin hamast úti við,
hafa menn þó inni ró og frið. —
Þannig ljósið lifsins orða bjart
ijómar gegnum hjartans myrkur svart;
þannig einnig eldur kærleikans
aptur vermir brjóst hins gamla manns;
og að lvktum fær hann ró og frið, —
frið við sig, og guð sinn drottin við.
X.
Níutíu ára. — Allt er hljótt,
um það leyti komin svartanótt.
Lítil dagsbrún enn á vestri er,
óðum þó sem dofna’ og minnka fer.
Risa stjörnur þá í austurátt,
óðum fjöiga’ um loptið himinblátt.
Næstum blindur öldungurinn er,
annað ljós í húmi glæðast fer: