Skírnir - 01.12.1918, Page 51

íSkirnir]
Utn sendibréf
337
Hugsunarleysið er í því fólgið, að mönnum er ekki
'ljóst, að almenn sendibréf séu nokkurs virði, enda hefir
dítið verið gert til að benda mönnum á það. Menn taka
ekki eftir öðru en að bréfin varði viðtakendur eina. Og
-sumir hugsa sem svo: Eg fæ ekki það merkileg bréf,
að heimurinn missir ekki mikils í, þó að þau glatist, ef
ihinum er haldið saman. En þessi hugsun: hvað munar
ium mig? er algerlegur þröskuldur í öllum velferðarmálum,
-og þá færi heimurinn ekki batnandi, ef allir tækju að
hugsa svo.
Nú munu margir spyrja: Eru þá öll sendibréf þess
■virði, að þeim sé haldið saman? Eg svara: Eg veit það
■ekki, en játa þó, að svo sýnist um mörg bréf, að einu
gildi, hvað um þau verði. Þó er sizt að treysta því, að
viðtakendur dæmi rétt sjálfir, að bréfin varði ekki al-
menning eða eftirkomendurna, og þó að aðrir samtíðar-
menn dæmi það rétt vera, er aldrei að'vita, hvað fram-
tíðinni finst. Vel er hægt að hugsa sér, að eftirkomendur
okkar finni einhverjar nýjar bliðar á bréfunum, sem við
höfum ekki fundið eða okkur liugsast. Það er t. d. ekki
óhugsandi, að rithandarfræðin taki, þegar tímar líða fram,
einhverjum stórbreytingum til fullkomnunar. Að minsta
kosti er vissast að geyma sem flest bréf, og gerir þá
minna til, þó að með slæðist sitthvað, sem lítið gildi hefir.
Liklega hefir fæstum samtíðarmönnum verið ljóst gildi
bréfsins frá islenzkri sveitastúlku, sem prentað er í Sýnis-
bók Rasks af fornum og nýjum norrænum ritum í sundur-
lau8ri og samfastri ræðu, sem út kom 1819. Bréfið var
þá skrifað fyrir nokkrum árum, og er gott' sýnishorn af
því, að bréf eru ekki einkisverð, þó að efnið sýnist ekki
mikið í þeim. Af því að þessi bók er orðin fáum kunn,
og hefir víst aldrei verið víða til hér ájlandi, enda út-
lendingum einkum ætluð, þá ætla eg að leyfa mér að
ilesa bréfið:
GóSi frændi!
Stödd á Vattarnesi.
Þegar eg vissi, aS flestir þínir vinir og skyldfólk fór aS skrifa
jþór til, þótti mér svo mikiS fyrir aS verSa ein eftir af öllum og
22