Skírnir - 01.12.1918, Síða 52

338 Um sendibréf [Skírnfr'
reyna ekki að pára þér einhverja vitleysu að gamni mínu; en-
hvert bréfsefr.ið á að vera veit eg ekki. Þú skrifaðir líka þeim-
flestöllum til, en þótt þú gætir ekki farið að hafa ómak fyrir að'
skrifa mór til, furðar mig ekki, þess vegna, að eg var enginn
maður að launa það. Hóðan er ekki mikið að frótta, en ef nokk-
uð væri, þá færðu það að vita frá þeim, sem betur geta komið'
því < stílinn en eg. Þórður er kominn aftur með sætum sigri, og
mátti segja þar við: betra var seint en aldrei. Eg heyri sagt þú
hafir farið að Odda og litist þar vel á með alt slag. Góður guð
gefi þór gangi ætíð vel. Eg hefi verið skökk í fæti lengi < sumarr.
er soleiðis orsakaðist: eg fór inn að Kollaleiru að sækja ljá handa
mór að slá með, en var eins og vant er, eg hafði ekki nema ein-
falda þófadynu á hestinum, lót eg so ljáinn í brekánsbrotið, og so
fór eg á stað, en þegar eg kom út fyrir túngarðinn, datt eg af
baki, og lenti so ijárinn < utan fótar öklanum á vinstra fæti, skarst
so æðin < sundur, sem ekki varð fyr en víst eftir 6 tíma stemd.
Þetta skeði rótt eftir að bróðir minn var kominn heim. Hann kom
þegar 16 vikur vofu af sumri, hefi eg so ekkert getað gert s<ðan,.
utan eg hefi sótt hingað afiann með Guðuyju okkar. Það er sagt
hún fari að Teigagerði í vor, í von um að Björn Jónsson vildi
hallast að henni. Eg óska benni til lukku, ó verði það! Eg er
nú ekki að þessu bulli lengur; en upp á allan okkar forna kunn-
ingsskap gerðu svo vel og forláttu þetta klór; en hræðilega verð
eg vonarleg þegar bréfin fara að koma frá þér < vetur. Vertu
alla tíma bles-iaður og sæll, þess óskar þín einlæg en lítils orkandi
Siggutetur.
Það er ekki verið að segja frá stórviðburðum í bréf-
inu því arna. En þó segir það betur en löng lýsing frá
sál þessarar sveitastúlku. — Þetta einfalda mál og þessi
barnalega framsetning. Og orð eru þarna úr daglega tal-
inu, sem orðabókunum hættir við að sjást yfir, t. d. orðið
vonarlegur. Líka sýnir það slettur, sem þá eru til í
málinu. Og það segir okkur frá ýmsu fleiru, frá ljánum
í brekánsbrotinu, stúíkunum, sem sendar voru eftir aflan-
um, og stúlkunni, sem vistaði sig á bænum þar sem mað-
urinn átti heima, sem hún leit til hýru auga, samúð vin-
stúlku hennar o. s. frv. Eg ætla nú ekki að vera að
þynna þetta lengur út, en góðan rithöfund hefði þurft til
að búa til svona bréf eftir öðrum, þó að það sýnist ekkL