Kirkjuritið


Kirkjuritið - 01.04.1949, Blaðsíða 38

Kirkjuritið - 01.04.1949, Blaðsíða 38
116 KIRKJURITIÐ inn á heimilið. Það gerir okkur ekkert til — en bömin okkar?“ Þó gerir hann það fyrir bænastað konu sinnar. Næst gerist það, að Gunnar fellur í stríðinu. Enn er prest- ur í dauðans angist út af sál hans og liggur við, að hann ásaki Guð fyrir að láta hann þannig farast í syndinni. En skyndilega birtir yfir. Bréf berst frá syndaranum, sem hann hafði skrifað rétt áður en hann dó, sem sýnir, að trú hans er komin í rétt lag, það er að segja hugmyndir hans eru orðnar hinar sömu og prestsins. Séra Torvik þakk- ar Guði af hrærðu hjarta fyrir frelsun þessa villuráfandi sauðar og með því lýkur bókinni. Það liggur við stundum, að manni detti í hug, að þetta eigi að vera grínsaga um andlegan vesaldóm sænsku prest- anna og fólksins, sem þeir hafa í sinni umsjá. Svo dauð- ans þröngsýnn og fátæklegur er allur hugsunarhátturinn. Prestarnir tala um safnaðarfólk sitt og andlegt ástand þess einna líkast því sem þeir væm að tala um holdafar búfjár. Þegar þeir fara í húsvitjanir, gera þeir áætlun um, hvaða andlegu fóðri eigi að salla á jötuna, syngja þetta vers yfir þessum, lesa þessa hugvekju eða bæn yfir hinum, reka þessa eða hina skömmina í þá, sem þess þurfa við, rétt eins og verið væri að tala um skepnur. En höfundi virðist vera rammasta alvara. Á svona ein- faldan hátt eru sálir frelsaðar í Svíþjóð. Segir í auglýs- ingu, að bókin seljist þar í mörgum upplögum, svo að þetta virðist falla í smekkinn. En Islendingar hafa ekkert að gera með svona bókmenntir, nema þá helzt til viðvörunar. Og ef til vill hefir dósentinn þýtt þessa bók í því skyni, því að lítið djarfar fyrir skáldskap í henni. Það væri vissulega vonlaust verk, að ætla sér að reyna að umbæta mannlífið, með því að kenna jafnframt, að eðli mannanna sé gerspillt. Að mínum dómi er það ekki aðeins guðlastanleg kenning, heldur og heimskuleg og fjandsamleg allri menningarviðleitni. Það er ekki trú, heldur vantrú! Fyrst á algóður Guð að hafa skapað menn- ina með svo syndumspilltu eðli, að það er óbetranlegt.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.