Kirkjuritið - 01.10.1971, Blaðsíða 58

Kirkjuritið - 01.10.1971, Blaðsíða 58
myrkar og erfiðar á flesta lund. En þjóðin lifði allar þessar hremmingar af, lét aldrei yfirbugast af óblíðum kjörum, af því að hún átti eld and- ans, er ornaði þá bezt, er kuldinn var mestur og myrkrið svartast. Hún átti í hjarta sínu trúna á Guð og son hans Jesú Krist og missti því aldrei kjark eða tapaði trú á landið. Þvi er þessi litla þjóð það, sem hún er nú, sjálfstœtt lýðveldi með glœsta ytri menningu og verulegar þjóðar- tekjur og þjóðarauð, a. m. k. borið saman við það sem áður var, en allt er þetta veraldargengi fallvalt, skorti hina innri menning, siðgœði og trú, drepist líf andans í dróma. Það er ekki vandalaust að gœta fjör- eggs frjálsrar smáþjóðar, svo brot- hœtt sem það er og auðvelt að glopra því sér úr höndum, eins og dœmin sanna úr þjóðarsögu. En vilji menn varðveita það heilt og óskert, þá mega kirkja og kristni ekki gleymast. Verði þeim hornsteinum, er hún hefur lagt, kippt burt, andlegri leiðsögn hennar hafnað, þá mun hin háreista menning nútímans brátt hrörna og riða til falls. Svo fór á Sturlungaöld, og sú saga getur endurtekið sig enn. Mörgum sýnist merki slíkrar menn- ingarhnignunar blasa við. Það er álit ýmissa sagnfrœðinga, að auk framfarafimabila i menningu þjóða, komi tilsvarandi hnignunartimabil og er skírskotað til reynslu sögunnar um þetta. Meðan Evrópuþjóðirnar voru ósiðaðir steinaldarmenn stóð menn- ingarlíf með blóma hjá Kínverjum. Menning þeirra staðnaði síðan og fór hnignandi um langt skeið. Svipaða sögu má og segja um Indverja, Kal- dea og Egypta, svo að dœmi seu nefnd. Eins þekkjum vér gullaldar- tímabilin í sögu Grikkja og Rómverjd/ er ekki áttu sér ýkjalangan aldur. Og nú virðist röðin komin að hinum vestrœna heimi og menningu hans- Hœpið er, að hér sé um eðlislögma' tilverunnar að rœða, svo sem gizkao hefur verið ó. Þá vœri mannkyni jaflj an hrint aftur, er það leitaðist vi° að klifa hinn erfiða hamar þekkingar og framfara í sókn og leit á ceðstu mið mannsandans. — Raunveruleg menning þjóða e< fólgin í tvennu. Annars vegar þekk' ing á eðli og lögmálum hinnar sýn1' legu, óþreifanlegu tilveru. Þetta e' hin ytri menning. Hins vegar er hun fólgin i eðliskostum einstaklingannO/ að þeir þekki sjólfa sig, skynji tak* mörk sin og hafi vilja og vit til ° neyta orku sinnar i þógu og þi°n' ustu lífsaflanna. Á þessu grundvallaS hin innri menning. Hin ytri menning vestrœnna þi°° er eins fullkomin og mannleg hugsu fœr greint. En hún hefur ekki reynz einhlit. Heimsstyrjaldirnar tvœr á y irstandandi öld eru hryggileg dcem þess. Persónuþroskinn og viljinn " hins góða óx ekki eða a. m. k. hel ekki í hendur við tröllaukna ytri þe^ , ingu og menningu. Orsakanna m víða leita, svo sem í hugsunarhce" þjóða, uppeldisaðferðum, þar sem hyggja andans hefur vikið fyrl hyggju efnisins. Kirkjan hefur misS tök og áhrif hennar farið þverrandi- Efnishyggjan gerði menn hirðulaus og alvörulitla i breytni og reyndis fóstra margskonar lasta. Togstrei hefur verið háð um völd, fiármun' 56
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.