Kirkjuritið - 01.10.1971, Blaðsíða 94

Kirkjuritið - 01.10.1971, Blaðsíða 94
ar við svar og ákvörðun. Predikunin miðar við atferli, atferli, sem beinist að Guði og síðan atferli, sem bein- ist að meðbróður. Predikunin miðar aldrei við boðun í tómarúmi. Hún boðar Guð öllum mönnum af holdi og blóði og hvar sem staða þeirra er í lífinu, Sitz im Leben, eins og Þjóðverjar orða það. Predikun miðar því við þekkingu á mönnum, miðar við þekkingu á samttma heimi og stöðu þjóðfélagsins. Predikun á óvallt sinn tíma. Sé predikunin góð, fellur hún fljótt úr gildi um form. Efnið er eilíft, af því að það fjallar um Guð, en formið er tímanlegt, samtímalegt og tímabundið. Þetta fáum við séð, ef við athugum einhverja predikun mikils predikara frá fyrri tíð. Okkur furðar jafnvel ó því, hvernig áheyr- endur fóru að því að „sitja undir" henni. Raunin er sú, að form predik- unarinnar hlýtur að breytast, vegna þess að það að predika er hirðisstarf. Mennirnir breytast og umhirðan um þá breyfisr. Nýr móti verður nauð- synlegur. Þetta er staðhœfing, sem lýtur að framtíð predikunarinnar. Að boða fagnaðarerindið i orðum, er ekki hið eina form boðunar. Vígsl- an felur prestinum þiónustu orðs og sakramenta. Sakramentin segja i raun- inni til um boðunina. Ásökun, sem hœgt vœri að gera á hendur mikilli þjónustu orðsins, er sú, að hún sé ekki í réttum tengslum við sakrament- in. Þjónusta orðsins boðar ekki starf Guðs í Jesú Kristi ó sama hátt og sakramentin. Hún beinir ekki sjónum að endurfœðingu og hinu nýja lífi á sama hátt. Hún gerir ekki líkama Krists, fyrir oss gefinn og blóð Krists 92 fyrir oss úthellt, miðlœgt atriði. Séu sakramentin höfð um hönd á annað borð, þá v e r ð a þau að vera þann- ig um hönd höfð, að þau bendi o þetta. Það er hvorki hœgt að rýra þau né auka við þau. Það, sem þau birta, það boða þau. Þjónusta sakra- mentana er sú boðun, sem kirkjan getur ekki án verið. Án þeirra hefir hún ekkert að boða. Það, sem predik- unin ó að vera, er að birta boðskap sakramentanna, þ. e. útlegging, túlk- un, heimfœrsla og gera þennan boð- skap samtímalegan, sem bœði er sögulegur og eilífur. „Samfélag hinna trúuðu",'" bœði ö einstökum stað og í heiminum ölium, boðar einnig fagnaðarerindið meö tilveru sinni. í þessu samfélagi, söfn- uðinum, er hið hreina orð Guðs pred- ikað og sakramentin réttilega veitt- En einmitt vegna tilveru safnaðarins hefir hann (söfnuðurinn) nokkuð 0° segja þeim heimi, sem hann ó tilveru sína í. Það er mjög mikilvœgt, þeg°r hann þjónar í auðmýkt og raunhostu starfi öllum hinum þurfandi i sam- félaginu, þó verður húsið, þar sem samfélagið kemur saman, innblástu þessa samfélags og samneyti þess< sýnilegt tákn ósýnilegrar nóðar mönn- um til handa. Þetta, ásamt Bibiíunni, eru tœki boðunarinnar, sem halai^ hafa verið í heiðri um aldir og eru ö engan hótt úrelt i veröld samtíman' Samt er þörf fyrir nýjar leiðir, e menn eiga að heyra boðunina. PapP' írskiljur, kvikmyndin, leiklistin eiga vaxandi hlutverki að gegna. Söm^' leiðis þurfa samrœðuhópar, predikun í viðrœðu (dialogue sermon) og biP'" íulestrarhópar að fá sinn sess, ekKi
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.