Gefn - 01.07.1871, Síða 39

41
hafa verið austar en í Svíaríki, eptir orðum Eómverja, gerir
ekkert til, því gruudvallarhugmyndin í þeirra tilvera er norð-
rið, en hvorki austur eða vestur. J>að sem Mela og Pliníus
segja um þá með skvrum orðum, það er sú sama hugsan
sem Pindarus kom með í óákvörðuðum orðum, nefnilega að
menn verði þar ekki ellidauðir. Mela segir1) að þeirbyggi
lundi og skóga (eins og Tacitus segir miklu seinna um Ger-
mana, og sama heyrist um flestar þjóðir fyrir norðan Mun-
díafjöll); þegar þeir sé orðnir saddir lífdaga, þá bindi þeir
blómsveig um höfuð sér og steypi sér glaðir af kletti nokk-
rum í sjó ofan, og sama segir Pliníus2 3 * * * *). pað er auðsætt,
að Mela og Pliníus koma hér ekki með neinar nýtilbúnar
sögur, heldur segja þeir frá því sem við hefir gengist um
margar aldir. J>að sést á mörgum stöðum í sögum Grikkja
og Islendínga, að það var almennt í foruöld að týua lífinu
og fara með gleði til Yalhallar, og það er engin ástæða
til að efast um það; menn gengu fúsir í dauðann af því
trúin á annað líf var eins sterk hjá heiðíngjunum eins og
hjá kristnum mönnum8). J>essi gleði dauðans eða fúsleiki
til að deyja kemur annars víða fram, þó með nokkru öðru
móti sé, eða þó sögurnar um það sé klæddar ýmsumhjúpi;
Malva, er Harowti nefnist, er fullt af klaustrum eða múnklífum
Bramadýrkenda; þar erklettur sem heitir Yiraj’hamp (það er:
kappa-hlaup) og foss undir; þeir sem vilja fá ró íyrir heimi-
num, fleygja sér ofan af klettinum og í fossinn — en sumir
komast lífs af, segir Ritter (Asien IV. 2. 804).
') De situ orbis L. III o. 5.
3) HN. L. IV. c. 12.
3) Opt er minnst á það sem Lucanus kvað um Norðurheimsþjóð-
irnar (Pharsal. L. I. 458):
— certe populi, quos respicit Arctos
felices errore suo, quos ille timorum
maximus haud urget leti metus; inde ruendi
in ferrum mens prona viris, animaeque capaces
mortis, et ignavum rediturae parcere vitae.