Gefn - 01.07.1871, Blaðsíða 41

43
en kallaðar ymsvim öðvum nöfnum: Issedonar, Argippar,
Melanchlaeni, Androfagi o. s. fr. Síðasta nafnið er annað-
livort griskt, og merkir »mannætur« *), eða pá — og það
held eg fremur — finnskt, af andr, skíð; andur er á eist-
nesku skipskjölur (o: fóturinn sem skipið hleypur á); hvort
ávdpánodov (þræll) sé griskt orð, gæti verið óvíst — hjá
Hómer kemur það einúugis einusinni fyrir2) en hefir verið
álitið posthomericum af criticis; eg gæti ímyndað mér það
komið norðan úr Skytíu og haft um skíðamann sem var
sviptur frelsi sínu; af grisku verður þetta orð ekki leitt
nema á mjög ónáttúrlegan hátt. Melanchlaeni hafa sumir
og haldið griskt, af pélas dökkur og y 'Aatva skikkja og láta
nafnið merkja dökk-klædda þjóð, svartkuflúnga, og þetta
gerir Kruse sér mikið far um að sanna með því að þær
þjóðir, sem hann álítur að svari til Melanchlaeni, gángi
dökkklæddar; en bæði Grimm3) og Schafarik4) leiða seinna
hluta nafnsins sjálfsagt með réttu af finnsku, því lainen
merkir þjóð: Finnar kalla sjálfa sig Suomalainen ogVindur
Wenelainen; í Melan- held eg sé skylt efni og í Menelási
Tattarakonúngi í Gaunguhrólfssögu, því stafir skiptast marg-
faldlega á í orðum og það nær engri átt að hugsa sér al-
veg griskt nafn í þjóð lengst austur íAsíu af skytiskum (?)
‘) Mannakjötsát var alltítt víða í Evrópu allt fram eptir Krists
daga og tröllasögur vorar fara þar með engin ósannindi; Ritter
segir (Asien II 519) að enn sé þjóð nokkur á Vindhyafjöllunum
á Indíalandi er eti ættmenn sína ellidauða, og líkt segir Mela
um praka (L. II c. 2). ’Av8po<páyoc get eg ímyndað mér mis-
ritað fyrir ’Avápotpávor, þá væri fani — finnar; Andrafinnar —
Skriðfinnar, eða tpávot þó fremur = Vanir; Skaði var „öndr-
dís“ og Vanagoð. pað er öldúngis ósannað að Finnar, Fenni
hjá Tac., sé skylt Veen eða Fenn (þjóðv. = fen, mýri).
') II. VII. 475.
3) sh. Jornandes und die Geten pag. 47.
*) Slawische Alterthumer Vol. I. 295. pað er merkilegt aðZeuss
álítur þessar þjóðir fyrir tóman hugarburð (p. 702 not.).