Gefn - 01.07.1871, Síða 43

45
uði. lílfasögur eru einkennilegar fyrir norðurlönd, jafnt í
Eddu sem annarstaðar, og vrði of lángt að gefa. sig við
þeiin hér.
Hekatæus frá Abdera var samtíða Alexander mikla, og
ritaði bók um Hyperboreana, sem nú er týnd. Diodorus
Siculus (sem var samtíða Augustusi) hermir orð Hekatæus’
um þetta efni, og eru þau merkileg, ekki síst fyrir það að
Ólafur Rúdbeck hinn sænski (f 1702) bygði á þeim bók
þá er hann ritaði og kallaöi »Atlantis« eður Mannheim og
vildi þar í sanna að Svíaríki væri ekki einúngis Atlantis
hin forna, heldur og einnig upprunaland mannkyns. Diodorus
segir1) að eptir sögn Hekatæus’ og annara sé ey nokkur í
útsænum ekki minni en Sikiley og liggi undir bjarnarmerki
(o: hæst í norðri) og þar byggi Hyperborearnir sem svo sé
kallaðir af því þeir liggi »hinumegin við Boreas«; þar sé
góð jörð og frjó og lopt hið mildasta og blómgist þar aldin
tvisvar á ári2); þar segi menn að Leto sé fædd og því sé
‘) Bibl. L. II. c. 47.
2) Svo segir og Sturla í Hákonarkviðu: „Bar tállaust tvennan
blóma aldinviðr einu sumri ok úkalt útituglar öndvert ár urpu
tvisvar“; þetta var árið 1217. J>að er enginn efi á, að enar
fögru sögur um Hyperboreana fluttust til Grikkja með einbver-
jum mönnum sem komu þar um sumartímann meðan allt stóð
í blóma; menn dæmdu þá allt eptir því og héldu að þar væri
enginn vetur; en aptur höfðu menn aðrar sögur um þá sem
fara í gagnstæða átt: hirtir stóðu á kafi í snjónum svohornin
náðu varla upp úr og vínið var botnfrosið og höggvið sundur
með öxum — en þær sögur eru ekki komnar til fyrr en miklu
seinna; svo segir Virgilíus í Georgic. L. III. 349—383. I 4.
B. c. 7 hermir Herodotus eptir Skytum, að lengst til norðurs
sjáist ekkert af því loptið sé fullt af fjöðrum, og þetta þýðir
hann seima, cap. 31, og segir að það sem Skytar kalli fjaðrir,
eða fiður, hljóti að vera snjór (kafald, drífa). Svona ruglast
allt saman, því þessi snjókoma er einmitt líka hyperboreisk
hugmynd. Til þessa lítur og landsnafnið Pterophoron (fiður-
heimur) hjá Pliniusi (L. IV. c. 12), hann segir þar sé bölvað