Réttur - 01.01.1951, Qupperneq 123

RÉTTUR
123
og verið gert fyrr. En það hefur örvað og eggjað vora þjóð.
Engir eru henni nú kærari en þeir foringjar hennar, sem létu lífið
fyrir erlendri böðulshendi eða mótmæltu í nafni hennar erlendu
hervaldi og ofbeldi.
Það er einnig unt að komast alllangt í því að spilla þjóð vorri.
Einkum er þeim þar hægt um vik, sem ráða mestöllum auð hennar
og áróðurstækjum og njóta auk þess erlendrar aðstoðar og fjár-
hjálpar til þess spillingarverks. Það hefur einnig áður tekizt um
tíma að telja þjóð vorri trú um að þeir, sem blóðsugu hana væru
að bjarga henni og að hún gæti ekki lifað án böðla sinna, unz svo
var komið að mörg af landsins börnum bændu sig undir kjafts-
höggum hins erlenda valds.* „Öllum hafís verri er hjartans ís,
er heltekur skyldunnar þor ....“ En að lokum sigraðist þjóð vor
einnig á því andlega helsi.
Og'svb mun fara enn.
En hitt verðum vér íslendingar að gera oss ljóst að hættan frá
ameríska auðvaldinu er meiri en af Dönum áður. Þeir menningar-
snauðu milljónamæringar, hjartalausu hervaldsdýrkendur og
miskunnarlausu múgmorðingjar, sem drottna yfir Bandaríkjaþjóð,
munu einskis svífast gagnvart oss íslendingum, ef vér ekki sjálfir
beitum allri vorri orku, viti og menningaryfirburðum vorum yfir
þá, til þess að halda þeim og erindrekum þeirra í skefjum. Það
er eyðing lands og þjóðar, sem yfir vofir, ef ekki er veitt allt það,
viðnám, sem vér megnum gegn yfirgangi hins ameríska auðvalds
á íslandi.
En þótt dómsmálaráðherrann ræki nú það hlutverk er hirðstjórar
eða höfuðsmenn höfðu forðum, þá ber þess að gæta að slíkir
embættismenn eru fyrst og fremst notaðir sem svipa á landslýð-
inn, til þess að píska út úr honum arðinn af striti hans, en sá
arður rennur síðan til þeirra, er á svipunni halda. Hlutverk dóms-
málaráðherrans verður því það að vera sameiginleg svipa íslenzku
* Aldrei sukku íslenzkir menn þó áður svo djúpt að gera samn-
ing við erlenda þjóð um að boða þjóð sinni þýlyndi, eins og vald-
hafarnir nú gerðu með Marshallsamningnum 9. gr.