Skírnir - 01.12.1918, Síða 6

276
Ástríður Ólafsdóttir Sviakonungs
[Skirnir
V.
Ólafi varð sveimul sjálfum
Sveitastúlka í löngu minni.
Éftir henni fyrstri forðum
Frétti hann í útlegð sinni.
Hafði síðar ijóð og langskip
Lagt fyrir sjóarhamra enni
Ut til drifs, frá höfnum hennar,
Hrösul-giftrar lítilmenni.
Mælti ljúft og leit til Óttars,
Loknum hans að bragaraunum:
»Skáld, þú mátt nú heilu halda
Höfði þínu að kvæðalannum« —
Drotning hafði unaðs-örugg
Undir flutning ljóða snjallra,
Setið, djörf og sveipinfölduð,
Sigur-rjóð og prúðust allra.
Eauðagull-hring rakti af hendi,
Kendi að Óttar’ baugnum sínum:
»Þigðu, skáld, sem glampa á götu,
Gneista þann af flngri minum«.
Dögling laut með dælsku-brosi:
»Drotning Xoregs sæmir, herra!
Minna yðar launum launa
Ljóðið um sig, þínu verra«.
VI.
Löngu þeirra hrundu hauga
Huldu margar grænar aldir —
Til eru enn hjá örfum þeirra
Eldar sömu í brjóstum faldir.